Peterdestadsvogelaar

J a, ja, de maansverduistering. Er is veel over gesproken en geschreven de voorbije dagen. Bloedrood zou de maan worden. Dit wonder der natuur zou ik graag zien. Ik had al een mooie plek in gedachten: de dijk langs het Spui.  De eclips was meteen een excuus om het warme huis te ontvluchten (hoewel ik aan excuses nooit een gebrek heb). Daarom stond ik op vrijdagavond met Tino en zijn vrouw José aan het Spui, verwachtingsvol kijkend in zuidoostelijke richting.  Daar werden wij getrakteerd op een natuurverschijnsel van de hoogste orde: een immense, donkere en dreigende wolkenlucht, die de maan volledig aan het zicht onttrok.  Wie nu denkt dat wij diep teleurgesteld naar huis fietsten, kent ons niet. Tino had voordat ik mij bij hen voegde een mol gezien die uit de grond kroop op nog geen twee meter rechts van hen. Hij vertelde glunderend over het korte staartje van het diertje met de glanzende bontjas, dat zich meteen in de grond terugtrok toen het een trilling v...

Een busje in oranje en groen staat voor de deur. Ernaast zwoegen twee grondwerkers. Halen tegels uit de grond, graven en gooien de boel weer dicht. Met een denkbeeldige plof gaan internet en televisie op zwart. Sandra legt niet snel genoeg de link met de storing en het wegrijdende busje en vergeet naar buiten te stormen. Ach, wat zou het ook, alsof zij de boel meteen weer zouden opengooien? Meer dan een week geen tv en internet. Hoe hebben wij het overleefd?  Ziggo wordt gebeld, de ellende begint. Na een veel te lange wachttijd volgt het standaardverweer “gebruikt u wel de goede kabels?” “Ja, dat doen wij, zelfs hele goede en die functioneerden ook prima tot een half uur geleden” (grrrrr). Wij worden maar half geloofd als wij vertellen over de graafwerkzaamheden. Immers: “u bent de enige in de straat met klachten…” Wij antwoorden dat het dan vast alleen ‘onze’ kabel geweest is, die ten prooi gevallen is aan een slecht gerichte steek van een spade.  “Wij k...

Het kost mij elk jaar weer een enorme hoop tijd om te traceren waar de boomvalken broeden. En of ze dat überhaupt doen. Er zijn jaren dat ik ze met wat geluk snel vind. Er zijn ook jaren dat dat nauwelijks lukt. Dat is dit jaar het geval.  Boomvalken komen elk jaar terug naar het gebied waar ze het vorige jaar gebroed hebben. In theorie maakt dat het zoeken eenvoudig. Maar de praktijk is anders. Om te beginnen: soms komen ze niet terug omdat een of beide ergens tussen hier en Afrika is doodgegaan, verdwaald in slecht weer, uitgeput of gegrepen door een grotere roofvogel. Veilig terug in Nederland is helaas geen garantie voor een succesvol broedseizoen. Ook hier worden ze tegenwoordig regelmatig gegrepen door andere roofvogels. Hier in de buurt is de grootste boosdoener de slechtvalk.  Vaak neemt een jongere vogel het territorium wel over, maar in hun eerste levensjaren zijn die nog niet geslachtsrijp. Dan maken zij elkaar wel het hof maar wordt er geen nest bezet of l...

Taalcoach:"hoe heet u?" Buitenlander: "ik heel heet". Bij het verzinnen van een toepasselijke titel voor mijn blog van vandaag schoot dit flauwe mopje door mijn hoofd.  Situaties of anekdotes doen altijd moppen bij mij opborrelen. In mijn geheugen zijn er honderden opgeslagen die wachten op iemand die een deurtje openzet om ze los te laten. Dat heb ik van mijn moeder.  Zelf kon mijn moeder de moppen nooit goed vertellen. Zij vergat de clou  en zei dan gierend van de lach: "Peet, maak jij hem af, jij kunt hem veel beter vertellen". Alleen dat al veroorzaakte altijd veel hilariteit bij de toehoorders, waardoor de eigenlijke mop niet eens meer nodig was. Mijn moeder meed de zon, net zoals ik dat tegenwoordig doe. Een echte 'indo-eigenschap'. En in combinatie met de hartafwijking die ik ook van haar heb, bittere noodzaak.  De voorbije hete dagen ben ik daarom maar weinig buiten  geweest. Op werkdagen bracht ik een deel van mijn dag op ...

Vóór dag en dauw was ik niet op, maar wel vroeg genoeg om een paar uur buiten te kunnen zijn. Later zou de zon te heet worden en mij de rest van de dag tot binnenblijven veroordelen. Ik was naar de Beninger Slikken gegaan, omdat daar kemphanen zitten. Deze steltlopers hebben in deze tijd van het jaar prachtige verenkragen in verschillende kleuren. Ik wilde er graag een fotograferen om met u te kunnen delen, maar z oals zo vaak kwam van dit plan niets terecht. Bij het natuurgebied aangekomen bleek namelijk dat het opkomend tij was. De kemphanen zaten er wel, maar op een hoger gelegen stuk, waar zij de voeten droog konden houden. Veel te ver weg voor foto’s. Gelukkig zou ik mij toch goed vermaken.  Met het binnenstromende water kwamen kleine visjes meegezwommen over de zandplaat vlak voor mij. Deze visjes trokken sterns aan, zoals visdiefjes, maar ook dwergsterns, een soort die voornamelijk langs de kust voorkomt. Beide soorten hebben een fladderende vlucht en bidden boven ...

Mensen die de bordjes negeren. Zijn het analfabeten die de opschriften niet kunnen lezen of “gewoon” lieden die hun eigen gerief belangrijker vinden dan het welzijn van de natuur? Vanmorgen was ik in gesprek met een medevogelaar. Wij hadden net een personenauto over het fietspad langs de Beninger Slikken zien rijden en net als ik ergerde hij zich groen en geel aan dit soort respectloos gedrag. Maar net als ik is hij er mee gestopt om mensen erop aan te spreken, omdat deze vaak beestachtig reageren. Zo vertelde hij een paar weken geleden bijna te zijn gemolesteerd door een zwaarlijvig viswijf met een loslopende hond, die ‘zijn kop wel even zou verbouwen’. Mij overkwam hetzelfde, maar dan met een grofbesnaarde bouwvakker, inclusief diep ingesneden behaarde bilspleet, die met zijn fiets in de gesloten tijd door de polder Biert reed. Dan liever visdiefjes. Die hoef ik gelukkig niet aan te spreken. Niet omdat ik weet dat zij inderdaad niet kunnen lezen, maar omdat de bordjes niet voor...

De “SV” in de titel is een afkorting die Tino en ik in ons whatsappverkeer gebruiken voor valken. De TV is de torenvalk, de BV de boomvalk en de SV... de slechtvalk! Op de gebouwen van het Eramus Medisch Centrum wonen al jaren slechtvalken.  Toevallig had ik pas geleden over de SV’s van EMC gelezen dat zij verhuisd moesten worden. Het oude pand, waar zij achter het logo nestelden, wordt binnenkort namelijk gesloopt. Het was nog maar de vraag of zij die verhuizing zouden pikken. Afgelopen vrijdag besloot ik dat te onderzoeken.  Ik had alleen mijn fototoestel met zoomlens bij me. Eigenlijk alleen om de moderne en ruimtelijke nieuwbouw vast te leggen. Maar als ik helemaal inzoomde, diende mijn lens ook als verrekijker. En dat kwam goed uit, want zonder deze kon ik op de gigantisch hoge toren niet onderscheiden of de donkere stipjes op het blauwe Eramsus-logo valken waren of iets anders.  Het bleken valken te zijn. Een moeder, een vader en een jong. Dat het...