Peterdestadsvogelaar

Dit jaar verspil ik veel natuurtijd achter de rolluiken. Zo veel binnen zitten heeft echter ook voordelen, zoals tijd kunnen maken voor het opschonen van de foto’s die ik nog op mijn blog wilde zetten.  Dit keer heb ik ze er gewoon allemaal op gezet met als enige onderschrift wat het is.   De serie begint met een douchende reiger, zodat jullie met fris gemoed verder kunnen bladeren. Hij eindigt met slaaptherapie voor een goede nachtrust. Best welkom met al die hitte, niet dan? Blauwe reiger in de regen Halsbandparkiet in de zon Kievit Kluut Tureluur Grutto Tellen maar

Tino: ‘Je schrijft weinig de laatste tijd…’ En een vriendin van 150 km verderop:   'Alles goed met je, ik zie niets op je blog…' Allereerst: het gaat goed met me, naar omstandigheden uiteraard. En inderdaad ik schrijf weinig door een chronisch gebrek aan energie. Terwijl er best wat te vertellen valt, zoals over de jonge eksters, die ik eindelijk eens met zijn vieren bij elkaar op de foto wist te zetten.  Eerlijk gezegd beginnen we die "krengen" wel zat te worden.  Overal peuren ze hun snavels in, zoekend naar voedsel of om uit te vinden wat eetbaar is en wat niet.  De zak met tuinaarde is niet eetbaar (maar wel kapot), mijn jonge bieslook vinden ze niet lekker (maar ligt wel naast de pot), de stof van mijn visstoeltje is ook niet eetbaar (maar wel gerafeld). Ook poepen ze de hele dag door op het terras en de tuinmeubels. Het wordt tijd dat pap en mam ze de tuin uit jagen, maar dat duurt nog wel even, want ze worden nog steeds gevoerd. En dat is dan ook wel weer...

Zie vorige bericht.  Blijkbaar zat er nog een nakomertje in het nest. Het zijn nu 4 jonge eksters die onze tuin onveilig maken. Een foto van alle vier op een kluitje is er nog niet van gekomen. Zal wel niet lukken ook, want de oudste van het stel is al erg op zichzelf aan het worden.  Maar wat een aantal hè? 

De buurvrouw appte mij: ‘Er zat een jonge ekster in mijn tuin. Ik heb hem gered van mijn twee katten.’ Fijn. En verrassend, want dat betekent dat de eksters in onze boom nu al jongen hebben. In 2024 bijvoorbeeld waren ze er pas begin juli. De volgende dag zie ik er twee. Dat had de buurvrouw ook gezien. Maar wat schetst mijn verbazing: opeens zitten er drie op het dak van onze schuur. Drie eksterkinderen! Ze verschillen zichtbaar in leeftijd, want de oudste loopt en fladdert behendig de boom in en uit, de middelste doet dat nog maar half-half en de jongste klunst er vrolijk op los. Die zit nog veel op zijn buik ook. En de staarten natuurlijk, die bij de oudste al lang is en bij de jongste: precies. Deze dagen is onze tuin hun speeltuin. Geen katten hier. Maar wel soms een reiger. Ook die is dol op ekstertjes (hap-slik-weg). Maar dat laten de altijd alerte ouders voorlopig niet gebeuren; ze krassen en fladderen net zo lang tot de reiger ervandoor gaat.    

Neem een ondiepe plas met een slikrandje en de vogels vliegen je als gebraden kippetjes in de mond. Bij wijze van spreken dan, want je moet wel het geluk hebben dat zij er zijn op het moment dat jij er ook bent. Het zijn leuke, niet zo bekende soorten die je er tegenkomt, meestal steltlopers, zoals je op de foto’s ziet. Zet er in het voorjaar een rietstrook langs en de rietzangers maken het feest compleet met hun zang, vaak in de vorm van imitaties van andere vogels. Dit keer waren het de scholekster en de tureluur die zich in de zang van de rietzanger verscholen.  Na een tijdje heb je het door, maar tot dat moment heb je mooi een paar keer voor niks naar een tureluur gezocht. Zou zo'n rietzanger zich rot lachen?    De oeverloper houdt letterlijk van oevers De kleine plevier is veelzijdiger. Let op zijn gele oogring. Een kluut heeft blauwe benen (zie volgende foto). Kluut met beter zichtbare blauwe poten. De imitator in volle glorie - rietzanger.     ...

In mei zijn de boomvalken terug uit Afrika en wie mij kent, weet dat ik dan niet meer te houden ben. In onze "boomvalkzoekgroep", met intussen 7 fanatieke leden inclusief mijzelf, borrelt het ook. De eerste verkenningstochten zijn al gemaakt, waarbij het nu nog zoeken is naar kraaiennesten, want daar broeden de boomvalken het liefste in.  Zeven harten kloppen sneller! Wie gaat straks de eerste zien? En wie vindt het eerste broedgeval? En hoeveel jongen worden het? Ja, er zullen ook dagen zijn dat we niets zien, maar dat is precies de charme, net als vissen: wachten, wachten, wachten en dan ineens actie! Nog een paar weekjes maar.  Potjandee, ik kan haast niet wachten, voelen jullie het?  Hieronder een paar foto's van eerdere jaren om in de stemming te komen. De kleine boomvalk tegen de grote buizerd Lijnenspel Een jong op weg naar zijn moeder die een hapje eten klaar houdt (een grasparkiet dit keer)     

De tijd raast onverstoorbaar de maanden langs. Niet te geloven, dat het alweer maart is! Zullen er al grutto’s zijn? Om dat te weten te komen, fietste ik eergisteren naar het Spui. En ja hoor, ze zaten er, op hun vaste plek, op de basaltblokken aan de oever. Een geluksmomentje. Vandaag is dat alweer oud nieuws, want gisteren zagen Tino en ik ook een grutto in de polder van Biert, net als de eerste tureluurs.  Het feest is begonnen.   grutto's aan het Spui Je moet goed kijken, want je fietst er zo aan voorbij