Peterdestadsvogelaar

Jazeker, een nieuw hart! Met dank aan de vrijgevige donor. Maar denk niet dat ik nu vol gas kan wegscheuren, want mijn lijf vertoont veel achterstallig onderhoud. Door jarenlang hartfalen, deed ik bijna niets meer, zodat van mijn spieren weinig meer over is. Ik vergeleek mijzelf soms met een langzaam afbrokkelende ruïne. Die ruïne moet ik steen voor steen weer opbouwen. Trainen dus. Maar eerst moet ik herstellen van de operatie; moet de pijn weg.  Gek trouwens, hoe eng een goed kloppend hart aanvoelt vergeleken met mijn vorige dat ik alleen voelde kloppen als het mis was. Sandra heeft zorgverlof. Fijn, zo samen in en rond het huis. En goed voor haar, want de zorgen en de spanning na vier jaar wachtlijst en nu ook de ingreep, zijn haar niet in de koude kleren gaan zitten. Verrekijker en vogeltoestel zijn nog te zwaar, en door nieuwe medicijnen tril ik nog meer dan voorheen. Alleen rustend op het autoraam kan ik ze gebruiken. Voor alles is een oplossing. Daarom rijdt Sandra ons naar ...