Peterdestadsvogelaar

De natuur hangt van knokken en bloedvergieten aan elkaar.  Daarom wordt er zelfs in de wintermaanden gevochten. Dit keer waren het twee fazantenhanen die elkaar het licht in de ogen niet gunden.   Streden zij om het alleenrecht op het voedsel op de akker, of om het recht om zich er voort te planten? Wie zal het zeggen, maar het ging er woest aan toe.   In eerste instantie dacht ik dat de twee in het laatste zonlicht van die dag broederlijk aan het foerageren waren, maar toen ineens stonden zij tegenover elkaar. Letterlijk als kemphanen, met hun sierlijke pluimstaarten opgeheven. Om vervolgens tot de aanval over te gaan. Daarbij sprongen zij meer dan een meter omhoog en sloegen zij hun poten naar elkaar uit.  Ku-ku-ku-ku-ku, ik zal je krijgen kreng! Het gevecht duurde minutenlang, maar ineens was het ook weer voorbij. Volgens een mij onbekend spelreglement was een van de twee tot winnaar uitgeroepen. Ongetwijfeld alleen maar tot de volgende krachtmeting, want zo g...

 'U moet ook leven...' Dit zei de verpleegkundige van de Spoedeisende Hulp tegen mij om mij moed in te praten. Ik kon dat goed gebruiken na mijn bezoek aan de lappenmand: mijn hart fietste dagen achtereen met 150 slagen per minuut door mijn borstkas; de angst voor een mij bekende, nogal enge complicatie gierde mij door het lijf.  Toen het ritme eindelijk hersteld was, was ik behoorlijk onzeker om de alledaagse draad weer op te pakken.De mentale oppepper van de verpleger trok mij echter vlot. Wijze woorden voor zo'n jonge gast. Maar die maken tegenwoordig dan ook zoveel mee, het is misschien een cliché, maar respect!   Lang verhaal kort, met dank aan al die kanjers van de spoedeisende hulp van het EMC: na een dag rust fietste ik weer door de polder alsof er nooit iets was gebeurd. En zo hoort het ook, want je moet wel leven! Hieronder foto's vanachter de ruit, gemaakt op die dag rust: een koolmees die zich afdroogt na een bad in de vijver.    

Mijn nieuwe camera verschilt niet veel van de oude. Gelukkig, want anders zou ik weer dagen kwijt zijn om alle functies feilloos onder de duim te krijgen (letterlijk, want veel van de knopjes raak je met je duim aan).  Het is een verademing dat alles het nu weer doet. Dat was bij mijn vorige niet meer het geval. Jammer, want zo leuk vind ik het kopen van apparatuur ook weer niet, of het nu om auto’s, telefoons of camera’s gaat.  Hoewel de meeste functies hetzelfde zijn en min of meer onder dezelfde knopjes zitten, moet ik toch wennen aan mijn nieuwe metgezel. Hij is net iets groter, zwaarder, sneller, heeft net iets meer autofocuspunten, et cetera.   Daarom ben ik er de voorbije dagen lekker mee aan het stoeien geweest.  En als ik dan toch aan het fröbelen was, dan kon ik ook wel proberen om de onstuimige wolkenluchten in beeld te brengen, die in deze tijd van het jaar veel voorkomen. Landschapsfoto’s maken is trouwens niet helemaal mijn cup of tea, maar soms zie ik ...

Een stroom aan trekvogels trok over Tino en mij heen: vinken, kepen, leeuweriken en zelfs pimpelmezen. Allemaal kwetsbare wezentjes, bezig met een zware en gevaarlijke reis naar oorden waar de winter milder voor ze is.  Soms kwamen ze zo dichtbij dat wij in een reflex als schildpadden onze hoofden in onze kragen terugtrokken.  Ik werd er blij van, euforisch haast, al waren het maar normale soorten. Hoe heerlijk was het toch, om getuige te zijn van een van de grote machinerieën van de natuur. En dat met mijn kop in de zon, zittend aan de rand van een mooi natuurgebied, samen met mijn makker.   Wij zaten al een tijdje in de luwte, onderaan een dijk, toen Tino ineens zei: ‘Ik zie een roerdomp.’ En toen ik: ‘Een roerdomp? Waar?’ Maar voor ik mijn kijker kon richten, corrigeerde hij zijn waarneming al: ‘Oh nee, het is een ree. Twee  zelfs.’ Ik maakte meteen een woordspeling: ‘Een reedomp dus, ha-ha, we hebben nu al een rookworstje, een rookworsttapuit en nu ook een ...

Ik heb er nog mee in mijn handen gestaan bij de Jumbo in Zelhem. In dat Gelderse plaatsje waren Tino en ik neergestreken voor een midweek vogelen ‘elders in Nederland’. Maar de Gelderse worst was veel te zout, zodat het speklapjes werden, die Tino heerlijk bakte trouwens. Erbij: spruiten en gekookte aardappels; soms is er niets lekkerder dan Hollandse pot. ‘Elders in Nederland’ is meestal een plaats waar veel minder vogels zitten dan in onze Zuidhollandse delta. Om veel soorten te zien, kun je dus beter thuis blijven. En toch ga je wel eens weg, omdat weggaan niet alleen om vogels draait. Gewoon om eens in een andere omgeving te zijn en daar de sfeer op te snuiven.   De landschappen in Gelderland zijn aangeharkt, maar wonderschoon. Strak gemaaide weilanden, kleine bosjes, houtwallen, greppels, landgoederen met immense beukenbossen, gehuchtjes. Weinig hekken, veel paden en stille landwegen, de meeste vrij toegankelijk. En ongelooflijk rustig. Wat een verademing! Natuurlijk zagen wi...

Gisteren schreef ik dat wij de Aziatische roodborsttapuit maar een saai beest vonden. Tino appte mij dat dat niet klopte: hij vond hem niet saai. Ik heb het aangepast in mijn vorig tekst. En hij had gelijk. Dit vogeltje gedroeg zich zeker niet saai. Integendeel, hij was druk bezig met insecten vangen en fladderde regelmatig behendig op vanaf de tak die hij op dat moment als uitkijkpost gebruikte. En ook zijn verenkleed was niet saai.  Geen enkele vogel is namelijk saai. Vooral niet als je de telescoop erop richt en elk detail tot in detail kunt bekijken. Precies daar zat de pijn bij mij, want toen ik er later over nadacht, besefte ik dat mijn verwijt aan het adres van de tapuit gewoon voortkwam uit frustratie. Namelijk dat ik de kracht niet had om met mijn eigen telescoop naar het beestje toe te sjokken (30 meter lopen, een greppel met begroeiing door en dan een dijkje op; een brug te ver, helaas).  Later mocht ik wel door de telescoop van Tino kijken, na een omweg met mijn v...

Wat van ver komt, is goed. Dat zeggen ze tenminste. Dat het niet altijd klopt, bewijst de Aziatische roodborsttapuit. Die bijzondere vogel zat op 7 oktober op de Maasvlakte, precies toen Tino en ik daar heen gingen.  Wij zouden hem zelf nooit herkend hebben. Pas thuis, op de foto, zag ik de onderscheidende, minimale verschillen met onze gewone roodborsttapuit, zoals zijn lichte keel. Des te knapper van de gast die hem wel opmerkte.   Smaken mogen verschillen: Ik vond het maar een saai gekleurd pietje. Hoe speciaal het ook was dat het diertje hier was, ik onttrok mij al gauw aan de drukte van de tientallen vogelaars die op de stroop waren afgekomen. Ik bekeek liever de veel bontere kepen, die in de buurt van een regenplas aan het scharrelen waren.  Wij aten onze boterhammen bovenop de Nieuwe Stuifdijk, met achter ons, in het westen, de ‘parkeerstraat’, waar zeeschepen wachten tot zij aan de beurt zijn om de haven in te mogen. Aan de andere kant de immense haven, met op...