Peterdestadsvogelaar

In de zomermaanden trekt de tijd gestaag aan het station van mijn gedachten voorbij. Hij gunt mij niets dan de volledige overgave aan mijn mysterieuze boomvalken, de hartgrondige behoefte om hen op te zoeken, te bewonderen om hun gratie en schoonheid, hun dodelijke precisie en, later, hun toegewijd ouderschap. Het is een verslaving waaraan ik niet kan ontsnappen, maar ook niet wil ontsnappen. Het zijn de lichte dagen. En dan schudt de herfstwind met onstuimig geweld de eerste bladeren uit de bomen en jaagt mijn vrienden weg. Wolken in verschillende tinten grijs verschijnen in mijn blikveld, eerst schuchter, onwennig aan het vers verdwenen licht, maar daarna,  in  vol ornaat, pompeus en onontkoombaar, kolken de donkere dagen binnen. De dagen waarin de tijd vertraagt en halt houdt om de sombere gedachten te laten instappen. Maandenlang sluimerden zij, bleek en haast onzichtbaar. Maar nu eisen zij hun plaats op. En ik laat hen toe. Het is er de tijd voor.  Ik kom z...

De kortste afstand tussen mijn twee boomvalkenlokaties in Spijkenisse is 4500 meter. Vanmorgen wilde ik beide plaatsen inspecteren, waarbij ik mij had voorgenomen om de kortste weg te nemen. Maar zoals het gaat met veel voornemens: er kwam iets tussen. Zodra ik in het buitengebied was, riep de natuur verlokkelijk uit alle windrichtingen “kom hier kijken en hier, en nu hier".  Als door een wulpse dame werd ik verleid. En natuurlijk ging ik voor de bijl. Zij was dan ook zo mooi in haar luchtblauwe jurk met witte stapelwolken. Met een windkracht 6 was ze bovendien wild en onstuimig. Ik moest flink aanpoten om haar te baas te worden. Het werd een fietstocht van bijna 18 kilometer. De beloning voor deze prestatie was een pracht van een paapje, dat een hek aan de Aaldijk had uitgekozen als uitkijkpost voor de insectenjacht. Paapjes zijn hier alleen tijdens de trek. Zij komen niet in grote aantallen voorbij, dus het was met recht een beloning. Maar het grootste geschenk kw...

Hoog opgaand graan, miljoenen aren die hun best doen om de hemel aan te raken.  Ik heb er weinig mee, want hoewel er allerlei leven in zo’n graanveld zit, zie je dat alleen maar in de vorm van onnatuurlijk in beweging gebrachte aren die tegen de wind in buigen of bewegen terwijl de rest van het gewas bewegingloos is. En dan nog weet je niet wat het was waardoor het graan bewoog. Was het een haas, een fazant, een patrijs of een uit de kluiten gewassen veldmuis? Gelukkig werd het graan een paar weken geleden binnengehaald. Wat overbleef zijn stoppels. Van enige afstand lijken de akkers weer glad als een biljartlaken. Mooi voor de stadsvogelaar die langs de akkerrand door zijn kijker speurt naar jonge boomvalken die graag op kale akkers uitrusten. De jonge boomvalkjes, twee zijn het er dit jaar, maken het mij niet gemakkelijk, want ze gaan altijd zo ver mogelijk bij mij vandaan zitten. Zitten ze een keertje wel dichtbij, dan doen ze dat net achter een van de subtiele glooi...

Het was niet omdat Sandra een feestje had, dat ik besloot om vanavond vreemd te gaan.  Het had een andere oorzaak.   Aan het eind van de middag, om vier uur, was ik nog trouw. Achter een haag van kornoelje zat ik in het hoge gras naar mijn boomvalken te kijken. Het plan was om later naar een ander koppel te gaan. Maar het stel dat ik in de gaten hield, deed helemaal niets. Wat als die andere ook in een passieve bui waren? Moest ik daar 12 kilometer voor omrijden? Daar kwam bij dat het licht ook niet goed was. Naarmate de middag overging in de avond, kreeg ik meer zin om het andere stel boomvalken eens een keer niet te bezoeken. Om half zeven hakte ik de knoop door. Ik stapte in mijn auto en reed naar de Beninger Slikken. Daar liet ik mij zakken in het korte gras om naar andere vogels te kijken. Het was bewolkt, maar de avond viel verrassend mooi over het land op de grens van Spui en Haringvliet. Zowaar kwam de zon er nog even bij. Iets na negen uur liet deze ...

De industrie van de Botlek heeft mij al een tijdje vergezeld als ik aan het einde van de afrit van de Hartelbrug de auto naar links stuur. Ik passeer een afzichtelijke lichtreclame aan de muur van een tuinmeubelzaak. Vervolgens rijd ik langs de lelijke woonboulevard en een nog lelijker industrieterrein en daarna doemen de in aanbouw zijnde KFC en Burgerking op.  Nog verderop, op de Baljuwlaan, heeft een gek onlangs een felverlicht reclamepaneel opgericht, metersgroot. Dat valt goed op tegen de groene achtergrond van het Vogelenzangpark, moet die idioot gedacht hebben. Het is een smet op de omgeving. Maar omdat het geld oplevert, mag het. Net als altijd als ik terugkom van enkele dagen in een prachtige omgeving, zoals verleden week uit Drenthe, denk ik “gatver! Wat doe ik hier?” Het kost even tijd om mijn draai weer te vinden. Zelfs de routine van het bezoeken van mijn boomvalken. Dat is niet erg, want het betekent dat ik er goed ‘uit’ ben geweest, dat nieuwe indrukken z...

Ouderwetse cacaoblikken van Droste. Er staat een verpleegster op met eenzelfde cacaoblik op een dienblad, met daarop weer diezelfde afbeelding alleen kleiner en daarop weer dezelfde en zo voort. Wat dit met vogelen te maken heeft? De vogelkijkhut in het natuurgebied Diependal bij het dorp Oranje is alleen te bereiken via een tunnel.  Een honderdzestig meter lange nachtmerrie voor mensen met claustrofobie (wat Tino en ik niet hebben). Dat zou misschien anders zijn als het ding nog smaller en donkerder geweest zou zijn. De maker ervan snapte echter ook wel dat er dan geen enkele vogelaar meer naar binnen zou gaan. Daarom is het bouwsel geen bijna-dood-ervaring met alleen aan het einde licht, maar zorgen uitsparingen in het plafond ook onderweg voor lichtinval. Dit zorgt voor een bijzondere optische ervaring. Na het zien van de foto begrijpt u mijn associatie met het Droste-effect wel. De tunnel naar de kijkhut van Diependal Aan het einde van de tunnel bracht een wente...

Elk jaar proberen Tino en ik een paar dagen kamperend te vogelen.   Zou mijn kwakkelende gezondheid het dit jaar dwarsbomen?  Gelukkig niet. Ik voelde mij de laatste maand iets fitter, zodat wij de stoute schoenen aantrokken en naar Drenthe afreisden. Hoewel het een groene camping was, overheersten bonte kleuren: wij waren onbedoeld terechtgekomen in een hippiegemeenschap die zich in felgekleurde pofbroeken en -hemden bezig hield met yoga, biodanza, samenzang en holistische hugs.   Leuk om af en toe naar te kijken, maar om verder zo ver mogelijk van weg te blijven. Dat lukte overigens aardig, want wij zijn alleen om te slapen en te eten bij de tenten en brengen verder hele dagen en avonden door in het veld. Een van onze avondlijke sessies bracht ons bij een dammetje langs een sloot, van waaraf wij de weilanden konden overzien. Die gingen verderop via een bosrand en een pad over in een bos. Een uitstekende plek voor reeën of andere zoogdieren die, geholpen door...