Peterdestadsvogelaar

Het begon donderdagavond. Na een heerlijk bord tahoe met kerrie begon opeens  mijn hart in mijn keel te bonken. Dan weer ging het tekeer als een wilde, dan weer klopte het traag en zwak als een slak op sloffen. Meteen wist ik dat het mis was. Ik besloot dat het beter was om mij gedeisd te houden. Mijn dagelijkse zit bij de boomvalken moest ik maar overslaan (en dat zegt wat).  Rond de klok van tien voelde ik koorts opkomen. Ik nam meteen twee paracetamol en dook mijn bed in. Ik ging op mijn rechterzij liggen. Op de linkerzij wordt je tegen het matras gedrukte borst een klankkast en zijn de spiralen van het bed de snaren die het geluid van je onregelmatige hartslag je hoofd in tokkelen: een vorm van onrust waar ik niet op lag te wachten. Zo probeerde ik mijn verstoorde hartritme te negeren en het hoofd koel te houden; de volgende ochtend zou het vast over zijn... Met die geruststellende gedachte viel ik zowaar in slaap.  De volgende morgen om zes uur besefte ...

Zoals u weet, ben ik in deze tijd van het jaar druk bezig met het observeren van boomvalken. En dan weet u ook, dat er soms helemaal niets gebeurt. Je zou kunnen denken dat ik er dan geen bal aan vind. Maar er is zoveel moois, dat ik altijd weer afleiding vind. Neem het volgende tafereel, verleden week op een mooie avond. De gemaaide akker waar ik langs zit, gaat 60 meter verderop over in een dichte haag. Tegen die donkergroene achtergrond valt mij een minieme beweging op. Door mijn  telescoop zie ik twee oren in de kleur van droog gras. Zij zwenken en wentelen onafhankelijk van elkaar alle kanten op, als radarschelpen die de omgeving scannen op verontrustende signalen. Een haas, denk ik. Maar vorm en kleur van de oren passen niet goed bij die gedachte. Ik hoef niet verder te gissen, want daar verschijnt een lief kopje met een fijn zwart neusje en twee reebruine ogen. Het dier ligt op zijn gemak te grazen aan de rand van het stoppelveld. Dan staat het op. Het is een ...

Terwijl ik dit schrijf, zie ik de laatste wolkenpartijen wegtrekken en klaart het in het Westen op. Bakken regen, en ook donder en bliksem lieten zich vandaag gelden. Wat een contrast met gistermiddag, toen het zonovergoten en heet was. Ik was op de fiets naar het Mallebos gegaan, want daar was verleden week een boomvalk gesignaleerd. Ik wilde kijken of hij er nog zat. Helaas: geen boomvalk. En ook geen andere vogels. Die hadden er geen zin in met die hitte.  Ik lijk wel gek, dacht ik, straks smelt ik nog. Gauw de schaduw in, navelstaren is ook leuk. Maar daar kwam weinig van terecht, want al gauw viel mijn oog op andere diertjes. Zij genoten juist van de hitte. Krekels, een reusachtige sabelsprinkhaan (te snel voor een foto) en prachtige libellen.  En ook zag ik een slakkenhuisje. Het was voor de verandering eens een keer niet leeg, maar bewoond door een slijmerig wezen, dat zijn huis tergend traag over een brandnetel voortsleepte.   Deze jo...

Ik ben dol op rode bieten, maar eet ze zelden. Mijn vrouw vindt ze namelijk niet lekker. Ze vindt dat ze naar grond smaken (doe mij dan maar een hapje grond). Omdat ik kook, maak ik altijd iets wat wij allebei lusten. Dus geen bieten.   Soms, als Sandra met iemand buiten de deur eet, sla ik mijn slag. Dan komen de bietjes op tafel of forel (smaken ook naar grond) of kippenhartjes. En ook op Lesbos bestel ik steevast een paar keer een knol van een bietensalade. Smullen! Gisteren zat ik langs een bietenveld. Geen kroten, maar suikerbieten. Er zat van alles in. Een fazantenfamilie met 8 kuikens, hazen, gele en witte kwikstaarten. Ook muizen scharrelden in het bietenveld rond. Dat maakte ik op uit de aanwezigheid van de torenvalken die boven het veld stonden te bidden en zich keer op keer op zo’n knaagdiertje stortten. Dat lukte een paar keer heel goed. Ook voor de torenvalken was het smullen.  Ik betwijfel of  muizen naar grond smaken. Eerder naar ...

Fipronil. Ik had het woord de hele week al gehoord. Toch moest ik het even opzoeken om het juist te kunnen schrijven. U heeft het vast wel in het journaal gezien. Het is een verboden, voor mensen giftig bestrijdingsmiddel. Resten ervan zijn in eieren terecht gekomen. Paniek alom, productie stilgelegd, bedrijven op de fles.Triest. Het middel wordt ingezet tegen bloedluis. Bloedluis is geen luis maar een mijt, zo las ik op een kippensite. De juiste naam schijnt vogelmijt te zijn. Mijten zijn kriebelige beestjes,  die 's avonds het pluimvee bestormen om te gaan bloedzuigen. Als ze niet bestreden worden, kunnen kippen letterlijk leeggezogen worden, waardoor ze verzwakken en zelfs kunnen doodgaan. Logisch dat men die engerds wil bestrijden.  Vogelmijt huist ook op wilde vogels en zelfs mensen kunnen wel eens worden belaagd. Met honderden tegelijk enteren de bijna onzichtbare vampiertjes je huis. Rode bultjes, jeuk en wanhoop (hoe kom je hier vanaf?), zijn het gevolg...

Sinds kort heb ik een vouwstoeltje van het merk Roben’s. Het is handzaam te demonteren, vederlicht en in zitklare toestand nog geen 30 cm hoog. Ondanks het geringe formaat zit het prima. Goed genoeg om mijn 85 Kg een paar uur te dragen en een stabiele uitkijkplaats te bieden. Wat stabiliteit betreft bevestigen uitzonderingen de regel. Dat bleek afgelopen zondag toen ik in alle vroegte naar een boomvalk zat te kijken. Het dier zat er prachtig bij en werd beschenen door een gunstig zonnetje. Dat kon mooie foto’s opleveren. Helaas zat het sierlijke roofvogeltje pal achter een tak, die precies in mijn zichtlijn zat. Tenzij ik een paar meter naar rechts zou opschuiven. Een tijdlang zat ik te dubben, want meestal vliegt de boomvalk net weg als ik begin mij te verplaatsen. Maar toen de valk er zijn gemak van leek te nemen, besloot ik toch om te verkassen.  Met het statief en de telescoop in mijn linker hand en mijn camera en mijn stoeltje in de rechter, deed ik voorzich...

Vandaag ben ik jarig. Vijfenvijftig ben ik geworden, een hele prestatie. Hoewel…eigenlijk is het helemaal vanzelf gegaan. Zelfs het overleven van mijn twee hartstilstanden is niet mijn eigen verdienste geweest. De eerste keer, in 2007, waren het drie kundige vrouwen en twee ambulancebroeders die met hartmassage en elektroshocks mijn rikketik weer aan de praat kregen. In 2014 dankte ik mijn terugkeer naar het rijk der levenden aan mijn ICD, de ingebouwde defibrillator. Toch draag ik zelf ook wel een beetje bij aan het ouder worden, want sinds die twee bijna-dood-situaties ben ik oplettender gaan leven. Niet in de zin van opletten bij het oversteken en zo, maar oplettender in de zin van mijn grenzen bewaken. Soms is dat een automatisme, als ik eenvoudigweg overvallen wordt door klachten. Maar zeker zo vaak moet ik preventief op de rem trappen. Dat is een stuk moeilijker, omdat ik op die momenten nog geen klachten heb. Bovendien wil deze jonge hond van vijfenvijftig ook nog v...