Posts

Spijbelen

Afbeelding
Maandag en donderdag zijn sinds twee maanden mijn vaste fitnessdagen. Het gaat tot op heden goed, maar het is dan ook meestal pestweer. Het is de vraag hoe de Stadsvogelaar gaat reageren als de dagen mooier worden en de lente vogels doet fluiten en trekvogels naar de polders lokt. Verleden week donderdag stelde zo’n zonnige dag mij al op de proef. En wat denken jullie? Gezakt! Ik was buiten te vinden en niet in de sportzaal. Ook buitenspelen is immers goed voor een mens. Alle eenden zijn even mooi, maar sommige eenden zijn mooier dan andere (vrij naar George Orwell). Dat toonde een wintertaling aan die zich badend in zonlicht langdurig door mij liet bewonderen. Even later deed een blauwe reiger hetzelfde. Of ik mij schuldig voelde over het spijbelen? Natuurlijk niet, want vrijdag haalde ik mijn training braaf in.     

Als het vriest is alles anders

Afbeelding
Aan de vogels in de tuin merk ik goed dat het vriest. De voedersilo wordt dubbel zo vaak bezocht, de merel eet eindelijk gulzig van de halve appels die wij altijd voor ze neerleggen en ook eten ze bessen waar ze normaal gesproken hun neus voor ophalen. Ook aan mezelf merk ik het. Zelfs op een zonovergoten dag als vandaag moet ik grote moed verzamelen om eruit te gaan, terwijl het zo mooi is nu. Dat bleek ook vanmorgen bij de Bernisse, waar ik in mijn stoute schoenen en (nog) dikker aangekleed dan anders rondzwierf. In een bosje waar veel bladeren lagen, scharrelde een groepje koperwieken rond. Ook zij gedroegen zich anders, want meestal zijn ze zo schuw als wat. Nu kwamen ze zonder schrik dichtbij genoeg voor acceptabele plaatjes. Zelfs een haas was van de leg. Hij verbleef niet op een veld of akker, maar vergezelde de koperwieken in het bos. Ik vond hem erg leuk en ook hij mocht op de foto.  "Bos"-haas Scharrelende koperwiek De roodkoperen veeg waaraan hij zijn naa...

Kerstraadsel

Afbeelding
Mag ik mezelf iets vragen? Ik zag bij Serious Request mensen met ALS Die door die ziekte bijna dood of dood waren Hadden graag hun leven nog geleefd Dat is toch erg? Vindt volgens mij iedereen   Op andere plekken op de wereld vinden ze dit maar soft Met raketten, drones, bommen en granaten nemen ze levens als kerstkransjes van een glazen schaal Net zulke levens als van die arme ALS-patiënten Of vergelijk ik appelen met peren? Zijn gebombardeerde levens andere levens? Minderwaardige levens die vrijelijk verwoest mogen worden Of hoeft mededogen niet verder te gaan dan de eigen voordeur? Niet verder dan het eigen volk, niet verder dan het eigen geloof?   Maar hoe zit het dan met Jezus’ andere wang? Waar ergens is die verloren gegaan? Of geldt Jezus niet voor iedereen? Of de naastenliefde die hij predikte? Zo van: Jullie daar, jullie vieren Kerstmis, moeten jullie zelf weten Wij niet, wij vieren andere feesten En mogen levens pakken zoveel als...

Sorry

Afbeelding
Op dagen als vandaag ben ik graag op het hoofdpad van het Mallebos. In de luwte, zon in de rug. Onder mijn kont mijn mini-stoeltje. De stam van een jonge beuk geeft steun, geen comfort. Hier zit altijd wel wat. Maar nu even niet. Veeleisend ben ik niet, dus ik blijf geduldig zitten. Twee dames vragen of ik de hertjes gezien heb. Ze zeggen geen 'reetjes' en dat snap ik wel. Hoe dan ook: ‘Niet gezien, nee.’ Eindelijk beweging. Een vuurgoudhaan dwarrelt door het struweel. Ik laat mijn camera liggen. Ze zijn te mooi om uit het oog te verliezen. En te snel. Dan nog meer beweging, boven mij, in de top van een els. Eerst een, dan drie en dan wel twintig putters. ‘Ziet u iets wat wij niet zien?’ vraagt een man, die met vrouw en hond langsloopt. Hoe kun je ze missen, zoveel puttertjes, denk ik. Ze weten waarschijnlijk niet eens wat het zijn. Ik heb geen zin in een praatje, zit hier juist om alleen te zijn. Daarom lieg ik en zeg: ‘Nee, ik zit te wachten of er iets komt.’ Vl...

Les Racines

Afbeelding
Mijn boek is af. Het heet Alter Eega. Het was nooit de bedoeling om het uit te geven. ‘Probeer het gewoon,’ zeiden dezen en genen. "Oké," zei ik na lang wikken en wegen, "ik zal het naar 1 uitgever sturen." Kansloos natuurlijk. Gisteren ontving ik daarvan de beleefde bevestiging. Het is een leuk en goed leesbaar verhaal over twee meiden (jonge vrouwen), die ik mijn vriendinnen ben gaan noemen. Het zou zonde zijn als anderen ook niet met hen kennis zouden maken. Daarom zal ik het in eigen beheer gaan uitgeven. Als dat rond is, horen jullie dat. Uiteraard komen er in mijn verhaal ook vogels voor. Maar niet te veel natuurlijk. Gewoon zo af en toe, functioneel.  Hieronder een stukje uit het boek.       De mist heeft de fruitbomen opgeslokt. Slechts met moeite kan Laura de contouren van grillige, donkere takken onderscheiden. Eerder werd zij er nog triest van, omdat zij haar deden denken aan verkoolde vingers, maar na het opgewekte bericht van zo-even, kan zij er ...