Posts

Imitatoren

Afbeelding
Een vogelgeluid dat nergens op leek. Tenminste niet op iets wat in Nederland voorkomt. Het leek nog het meest op het 'pruut-pruut' van de bijeneter. Maar ook weer niet helemaal.  Nieuwsgierig als ik ben, fietste ik naar twee appelboompjes toe, omdat het daar vandaan leek te komen. Een bijeneter was het nu zeker niet meer, want er was een 'klak-klak' geluidje aan het eerdere geluid toegevoegd. Misschien was het gewoon een spreeuw, want die hebben er een handje van om van alles en nog wat na te doen. Toen ineens stond ik oog in oog met de door appelbloesem omlijste muzikant: een gaai.  Gaaien zijn net als spreeuwen imitators van de hoogste orde; en ondanks dat je dat best wel weet, zetten ze je toch altijd weer op het verkeerde been. Ik mocht hem gelukkig wel op de foto zetten. Hoewel zijn bek, waarmee hij mij vast uitlachte, verborgen bleef.   

Leve het fototoestel

Afbeelding
Als je met je verrekijker een vogel aan het volgen bent, vliegt er vaak ineens iets anders door je beeld. Verleden week gebeurde dat bij het volgen van een op een paar honderd meter hoogte baltsende kiekendief. Nog veel hoger zag ik ineens twee stipjes cirkelen. Waren dat nou ooievaars? Gelukkig is er voor dit soort situaties het fototoestel en de mogelijkheid om de foto's op je toestel uit te vergroten. En ja hoor, het waren ooievaars! Soms, als je met je verrekijker een vogel aan het begluren bent, dan weet je dat je die nooit op de foto krijgt, omdat de autofocus van je toestel op van alles  scherpstelt, maar precies niet op die vogel. Gelukkig is er voor dit soort situaties het fototoestel en de mogelijkheid om handmatig scherp te stellen. En zo lukte het met wat moeite toch om de roodborst te fotograferen waarvan ik met het blote oog nog maar net zijn oranje borstje kon onderscheiden tussen een wirwar aan meidoorntakjes. Een grappig plaatje werd het. Stipjes op grote hoogte E...

De buurmees

Afbeelding
In mijn ooghoek zie ik een beweging in de gesnoeide trompetplant. Het blijkt de buurmees te zijn, die zijn nest aan het decoreren is. Heeft hij nou een golden retriever geplukt? Een dekentje van hondenhaar; lekker warm voor de koolmezenkinderen. Nieuw leven, ik kan er wel naar uitzien. Laten we daarom hopen dat 'Aprilletje-zoet' zich een beetje wil inhouden dit jaar.  

Het universum trakteert

Afbeelding
Toen wij verleden week in Duitsland waren, hoopte ik op kraanvogels. Helaas, die waren niet te zien. Er was dan ook weinig toegankelijke natuur in de buurt van Münster. Maar de stad was ook mooi, dus de kater van de niet ontdekte kraanvogels was bescheiden. Vrijdagochtend zouden wij naar huis gaan, maar een vroeg telefoontje veranderde de plannen:wij moesten naar het noorden, naar Drenthe. Ook de laatste kilometers leidde ons navigatiesysteem ons over de Autobahn. Maar iets vertelde mij dat het anders moest. Ik vroeg Sandra om de snelweg te verlaten en verder te gaan over een piepklein weggetje richting de grens. Verstilde dorpjes, velden en moerassen: wij waren wel even toe aan rust in onze hoofden. Ineens, rechts in een veld, zag ik iets fladderen. ‘Stoppen!’ riep ik enthousiast. ‘Wat is er?’ riep Sandra geschrokken, terwijl zij de auto tot stilstand bracht. ‘Daar, kraanvogels!’ In een zijweggetje konden wij parkeren. De auto stond nog niet stil en ik sprong er al uit, de verrekij...

Domper?

Afbeelding
" Een eekhoorn!" Nu ziet Tino hem ook. Het ranke diertje klimt over de stam van een kolossale eik, dwaalt over dunne takken naar rechts, neemt een sprong, en met zijn staart als roer zeilt hij zo de top van een kleine spar in. Van onze aanwezigheid, op nog geen 15 meter afstand, trekt hij zich niets aan.  Het sparretje fungeert de volgende 10 minuten als podium voor een show van klauteren, knagen en  krabben. Het knaagdier met de guitige kraaloogjes, de behendige pootjes en de soms haast doorschijnende lange staart, brengt ons in verrukking. Een passerende fietser stopt en geniet met ons mee. Domper. Ik heb het wel vaker geschreven: de meest fotogenieke momenten doen zich voor op de dagen dat je geen camera bij je hebt. Zo ook vandaag. Die had ik gisteren wel bij mij. Toen maakte ik twee foto's van een zingende heggenmus. Ook prachtig.  Een eekhoorn houden jullie van mij tegoed.   

Nieuw voor oud

Afbeelding
Toen ik 32 jaar geleden mijn eerste vakdiploma haalde, kreeg ik van mijn vader een bonus van 1000 gulden. Ik legde er zelf 1000 gulden bij en kocht een half jaar later mijn eerste echte verrekijker. De 31 ½ jaar daarna waren mijn kijker en ik onafscheidelijk en beleefden wij samen de mooiste avonturen. Deze winter begon de rubber bekleding van mijn dierbare metgezel los te raken; het was het eerste mankement na al die jaren. Ik vond het een goed moment om een andere kijker aan te schaffen. Dit keer werd het geen Zeiss, en ook geen Swarovski, omdat ik niet weer 2.000 (intussen euro's) aan een kijker wilde uitgeven. Daar komt bij dat de goedkopere kijkers tegenwoordig nauwelijks onderdoen voor de dure. Ook verwacht ik niet dat hij nog eens 31 jaar moet meegaan (of beter: dat ik zelf zo lang niet meer meega). Kort gezegd: ik zocht een zo goedkoop mogelijk alternatief, dat vooral ook licht moest zijn, of in elk geval niet zwaarder dan de Zeiss. En het is gelukt. Ik heb nu een Vorte...

Heimwee naar een sprookjesfiguur

Afbeelding
 Hè, hè, eindelijk terug van vakantie; van werkvakantie welteverstaan.  Het werk bestond uit het opnieuw maken van mijn boomvalkenwebsite. Een klusje waarmee mijn provider mij had opgezadeld als gevolg van een softwarewijziging. Ik zag er enorm tegenop om alles opnieuw te doen, de teksten, de foto's de films. Pffff. Maar Sandra trok een peptalk uit de kast en wist mij toch te motiveren. En het is gelukt, en als ik zo vrij mag zijn, nog aardig ook. Sandra bedankt! Het gekke was, dat ik gedurende mijn hele werkvakantie heimwee had. Heimwee naar de personages uit het boek dat ik al een tijdje aan het schrijven ben, en dat intussen 2000 pagina’s beslaat (eigenlijk zijn het twee boeken en een epiloog). Tijdens de dikke maand die ik met mijn site bezig ben geweest, heb ik mij iedere dag schuldig gevoeld dat ik mijn personages geen aandacht gegeven heb. Maar nu mag ik weer. Normaal gesproken zit er een bruggetje tussen mijn tekst en de foto’s. Niet vandaag. Nu toon ik gewoon de ...