Posts

Brabant anders

Afbeelding
Het plan was om een dagje in Brabant te gaan vogelen. Dat kan weer, nu mijn booster ‘in the pocket’ is. Maar Tino was een beetje ziek en meldde zich af. Om mij te beschermen; niet voor zichzelf, want hij is jaloersmakend sterk en fit en meestal niet onder de indruk van verkoudheden en aanverwante.    Hoe dan ook, ik was op mijzelf aangewezen. Ik moest wel zin maken, want met een hoofd vol dennenbossen, zwarte spechten en kuifmezen was polder Biert ineens weinig inspirerend.  Toch ging ik, zij het alleen voor de lichaamsbeweging, want ik mag dan wel niet fit en sterk zijn, van thuis onder een dekentje zitten wordt het alleen maar minder. Hoewel dat dekentje wel aanlokkelijk was toen ik eenmaal buiten was, want het was guur en koud, ondanks het zonnetje dat soms een paar minuten opdook ter afwisseling van de winterse buien. Het is altijd verstandig om geen grote verwachtingen te hebben. Dan valt niets tegen, ook de gewone dingen niet, waarvan ik weer een paar mooie voorbe...

Lyrisch enthousiast

Afbeelding
Goed ingepakt, elk kiertje   in mijn kleding dichtgestopt, zit ik op mijn krukje. Ik moet mij schrap zetten tegen de noordwester, die mij uit balans probeert te rukken. Steeds als een golf met een klap in miljoenen druppels uiteen breekt, daalt er een zoute nevel op mij neer. Een regenbui vlaagt over - dat zoete water kan er ook nog wel bij -   gevolgd door een regenboog ‘boven’ Engeland en daarna zelfs een kort straaltje zon vanuit een blauw gaatje in het grijze wolkendek. Lekker, want verder is het ijzig koud. ‘Jij bent altijd zo lyrisch en enthousiast,’ roept Sandra mij tegen de wind in toe. Zij komt net aangewandeld over de nieuwe Stuifdijk, waar ik haar 5 kilometer eerder had afgezet. Zij vindt dat lange stilzitten maar niks, wil in actie komen. Fijn toch, dat wij dat zo kunnen combineren? Het klopt wat zij zegt, want ik kraam van alles uit, gericht aan niemand in het bijzonder en vooral aan mijzelf: 'Zo kijk daar! En nog een! En zo, die duikt! Kijk, die kleuren! Zó...

Pindavingers en pindaslingers

Afbeelding
Als mijn vinger een pinda was, dan zou die begin dit jaar zijn gekraakt door een gaai, die ik bevrijdde uit een stuk visdraad. Ik had hem helemaal niet gezien totdat hij begon te gillen omdat twee eksters hem om zeep probeerden te brengen. Gelukkig wist ik uit ervaring dat gaaien flink kunnen uithalen met hun haksnavels. En nog gelukkiger: ik had mijn handschoenen bij me. Toen ik hem wilde losmaken, beet de angstige gaai zich keihard vast in mijn vinger. Ondanks de handschoen geen prettig gevoel, en even dacht ik: bekijk het maar kreng, dan blijf je toch lekker hangen! Maar natuurlijk maakte ik hem los. Aan dit alles moest ik denken toen er gisteren een gaai neerstreek bij de pindaslinger in de viburnum. Met kinderlijk gemak knaagde hij een hele pinda van de sliert af en kraakte hem in een wip. Moet je nagaan, als dat je nagel is... Nog meer verbaasde het mij echter hoe gecamoufleerd hij was, want het was dat ik zijn knalwitte stuit de struik in zag flitsen, want gewoon in de strui...

Zuur einde

Afbeelding
‘Zo, die heeft iets te pakken!’ Ik richt mijn blik parallel aan die van Tino en zie wat hij bedoelt: er staat een reiger naast ons met een wollig prooitje in zijn snavel. ‘Hij beweegt nog,’ merk ik droogjes op, terwijl ik mijn camera uit mijn fietstas pak om het tafereel vast te leggen.  Ik sta niet eens stil bij de tragedie die zich voor onze neuzen voltrekt, van een woelmuis wiens laatste uur 59 minuten geleden sloeg. Veel mijmertijd krijg ik niet, want het is hap-slik-weg. ‘Zou hij daar nou pijnlijk en langzaam afpeigeren in het maagzuur?’ Tino denkt van niet: die dieren hebben volgens hem geen zelfbewustzijn. ‘Dat weet je niet,’ zeg ik, w aarna er een korte discussie op gang komt,   terwijl ik het wel hoop voor al die prooidieren, want opgegeten worden is al erg genoeg. Is het dan te veel gevraagd om het op zijn minst niet door te hoeven hebben?  

Knokken voor een plekkie, vechten voor een stekkie.

Afbeelding
De natuur hangt van knokken en bloedvergieten aan elkaar.  Daarom wordt er zelfs in de wintermaanden gevochten. Dit keer waren het twee fazantenhanen die elkaar het licht in de ogen niet gunden.   Streden zij om het alleenrecht op het voedsel op de akker, of om het recht om zich er voort te planten? Wie zal het zeggen, maar het ging er woest aan toe.   In eerste instantie dacht ik dat de twee in het laatste zonlicht van die dag broederlijk aan het foerageren waren, maar toen ineens stonden zij tegenover elkaar. Letterlijk als kemphanen, met hun sierlijke pluimstaarten opgeheven. Om vervolgens tot de aanval over te gaan. Daarbij sprongen zij meer dan een meter omhoog en sloegen zij hun poten naar elkaar uit.  Ku-ku-ku-ku-ku, ik zal je krijgen kreng! Het gevecht duurde minutenlang, maar ineens was het ook weer voorbij. Volgens een mij onbekend spelreglement was een van de twee tot winnaar uitgeroepen. Ongetwijfeld alleen maar tot de volgende krachtmeting, want zo g...