Peterdestadsvogelaar

Een stevige bries, een vogelmaat op anderhalve meter, een tamelijk Rotterdamse tongval en mijn niet optimale gehoor. Kortom, een prima recept voor spraakverwarringen. “Heb jij in Zeeland nog een tuinhaas gezien?” vroeg Tino tegen de wind in. “Een tuinhaas?” vroeg ik verbaasd, “wat is dat?” “Wat?” zei Tino, “een tuinhaas? Nee joh, ik zei een tuimelaar!” Tino bedoelde waarschijnlijk bruinvissen met zijn tuimelaar, maar nee, die zag ik niet, een dag eerder. Sandra had al weken zin in een tripje naar Zeeland. Het werd wel een light-versie, want normaal gesproken hoort er ook een terrasbezoekje bij, voor een drankje en mosselen. Met zoveel Corona in de lucht leek ons dat nu geen goed idee. Daarom werden het boterhammen en een fruit-toffee op de dijk langs de Oosterschelde. Daar tuimelde zowaar een zeehond, ‘onder onze voeten’ voorbij. Dat het loont om ook bij het vogelen over het wateroppervlak te speuren, bleek gisteren. Wat eerst leek op een door de stroming meegev...

Het seizoen vult zich met komkommers. Dit is elke zomer het geval, als de drukke voortplantingstijd van de vogels voorbij is. Voor vogelaars wordt het lastiger om nog iets leuks waar te nemen. Sommigen wijken dankbaar uit naar vlinders, anderen naar orchideeën, weer anderen hangen de verrekijker een paar maanden in de wilgen. Zelf ben ik hier een uitzondering op. Dat komt omdat ik dertig jaar geleden toevallig verliefd geworden ben op de boomvalk. Deze vogel is de laatste nog actieve vogel van allemaal, omdat hij pas halverwege juni (gemiddeld) met broeden begint. Vanaf half juli worden zij juist actief, omdat de jongen dan verzorgd moeten worden. Een groot feest, zou je dus denken. Maar zo is het helaas niet. De boomvalk is namelijk wel actief, maar ook doet hij altijd erg zijn best om niet in beeld te komen. Daarom gaan, zoals ik al vaker schreef als het over boomvalken gaat, veel uren voorbij zonder dat ik er ook maar eentje zie. Op die momenten kan ik twee dingen doen: navel...

Soms, in alle vroegte langs het veld, waar de boomvalken mijn geduld vaak op de proef stellen, waardoor mijn blik wel eens afdwaalt naar wat anders, gebeuren er dingen die niet zouden misstaan in een schouwburg.  Zoals verleden week een vrouw bruine kiekendief, die over het tarweveld kwam aanzweven als een danseres op slappe koorden, gevormd door de hoogspanningskabels die mijn blikveld daar altijd overspannen.  Zij was gekleed in oude, versleten vodden, maar zij bewoog er niet minder gracieus om.  Verder was er niets muzisch aan het tafereel, want met haar bejaarde bleke oog speurde zij aandachtig tussen de tarwestengels naar prooi. Zij was daar dan ook niet om een sierlijke circusact op te voeren, ook al leek het daar op voor mij en ook al draagt zij 'Circus' in haar wetenschappelijke naam, maar om een haas te vangen en dat aan haar jongen op te voeren. Op het slappe koord Oude vrouwtjes bruine kiekendief hebben een licht oog Maar ook het verenp...

Was ik maar een muis! Een aardmuis, een veldmuis of een Noordse woelmuis. Een ondergrondse woelmuis, een rosse woelmuis of een bosmuis. Of een grote bosmuis, een huismuis of een dwergmuis. Een eikelmuis of een hazelmuis. Het maakt mij niet uit wat voor muis, als hij maar kaas lust.   Helaas ik ben ‘slechts’ een mens. Een mens die zoutarm moet eten. Al ruim een jaar probeer ik te wennen aan de zouteloze hel. Het lukt mij niet. Ik lees op het internet dat er tal van alternatieven zijn, andere smaakversterkers: verse kruiden, gedroogde kruiden, citroensap, specerijen. Ik heb wortelspread gemaakt, paprikaspread, basilicumspread en wat al niet meer. Allemaal best lekker, maar toch ontbreekt er iets aan: ZOUT. Soms wordt ik zo recalcitrant van dat flauwe gedoe, dat ik een light-versie van zondigen hanteer.  Dan neem ik een kwart plakje oude kaas en heb ik heel even een intense ‘guilty-pleasure’. Inderdaad, heel even maar, want hoe...

Soms maak ik de fout om de actualiteit te volgen via de televisie. "Niet doen," schreeuwt een wijs stemmetje mij dan toe, "blijf toch bij je vogels!" Maar ik negeer het. En ja hoor, daar begint de ellende. De laatste dagen bijvoorbeeld,   zie ik allemaal boze mensen die standbeelden omver werpen van historische figuren. Sowieso, al die boosheid, en dat in een tijd dat wij dachten dat de mensen zo saamhorig waren door de gemeenschappelijk door te maken coronacrisis. Nou, vergeet het maar! Hoe dan ook die beeldenstorm. Mij doet het denken aan de boekverbrandingen door Nazi-Duitsland of de vernieling door IS van zoveel archeologische monumenten in de stad   Palmyra. Zijn er nu echt nog steeds mensen die denken dat als je zulke symbolen vernietigt, dat het onderliggende probleem of de weerstand wel zal verdwijnen? Denkt men echt dat je die problemen kunt uitgummen? Dat als je mij wit noemt, in plaats van blank (ik ben trouwens veel kleurrijker, zow...

Weten jullie nog, 3 mei, dat filmpje van die agressieve meerkoet? Wel, 'gelukkig' zijn ook de meerkoeten zelf wel eens de sigaar. Zo zag Tino, mijn vogelmaat, laatst een buizerd met een meerkoet op weg naar zijn jongen gaan, in een nest, hoog in een hoogspanningsmast. De meerkoet ging als gebraden kip de gulzige buizerdkeeltjes in.  Wel in hapklare, door de moeder afgescheurde brokjes.  Dat kan ook anders, zo ontdekte ik gisteren na een ochtendje vogels kijken. Rechts van mij, boven een sloot, zag ik een grote grijze flits. Op de achtergrond klonk gekrijs van een woedende meerkoetmoeder. De grijze schicht bleek een blauwe reiger met een maaltje vers gevangen koet. Het was een al wat ouder jong en daarom flink uit de kluiten gewassen.  Ik dacht hoe gaat hij dat taaie en stugge dier wegwerken? Maar reigermans had er geen problemen mee. Het hele dier verdween in zijn keelgat, kop eerst. Tussentijds doopte hij zijn prooi steeds even in het water, voor de smering. Maa...