Peterdestadsvogelaar

Ik heb het vast al eens eerder gezegd, maar als de boomvalken weer naar Afrika verdwijnen, beland ik in een leegte.  Ik heb weleens gedacht om gewoon op het hoogtepunt van het boomvalkseizoen te stoppen, zodat het niet als een nachtkaars uitgaat. Maar steeds zeg ik: “Ik zou gek zijn, want wat ik dan allemaal mis, weegt echt niet op tegen zo'n tijdelijke boomvalkdepressie!"  Dus ga ik door tot de dag dat ik in mijn diepe put kukel, omdat ik er geen meer zie. Dit jaar vond het universum het blijkbaar zielig voor mij: het schonk mij een boomvalkjong dat nog geen zin had om weg te gaan (of het was nog niet sterk genoeg, wat wetenschappelijk gezien aannemelijker is). Het jong bleef nog lang rondhangen in het Mallebos, waar het zijn buik vol vrat aan libellen en andere vliegende insecten. Op zondag 8 oktober heb ik urenlang kunnen genieten van de ene fly-by na de andere, soms recht op mij af en vlak over mij heen. Kippenvel in het kwadraat! Zo eindigde mijn boomvalkjaar 2023 nie...

De jonge man, over wie ik in een eerder blog schreef, kom ik de laatste tijd vaker tegen. Hij is aardig en leergierig. Soms fietsen wij een stukje samen op. Dat is leuk, maar ook confronterend, want zijn gehoor en zijn gezichtsvermogen zijn zoals het mijne 30 jaar geleden was. Hij ziet in de verte meer zwarte stipjes vliegen en hij hoort meer hoge piepjes van overvliegende zangvogels. Dit alles “mis” ik.  Daar zou ik zuur over kunnen zijn, maar ik bekijk het liever van de positieve kant, namelijk dat hij mij soms een paar extra ogen en oren bezorgt. De onderstaande tapuit merkte ik vandaag trouwens zelf op. Waarschijnlijk omdat hij op nog geen 15 meter afstand bleef zitten. Tino en ik hebben er uitgebreid van genoten. En dat snappen jullie wel, als je ziet hoe mooi hij is. Tapuit in de polder van Simonshaven Tapuit in de polder van Simonshaven  

Verleden week zag ik een enorm aantal boerenzwaluwen bij een boerderij waar ze altijd broeden. Het waren er zeker 200, ouders en peuters door elkaar.  Al dat gekwetter en gefladder, ik werd er blij van. Rusten deden ze op de draden van een hoogspanningsmast pal boven mijn hoofd. Op mijn krukje was ik eronder gaan zitten en ik voelde mij vederlicht van geluk. Mijn blijdschap had ook een duister kantje: mijn vrienden, de boomvalken eten boerenzwaluwen. Genoeg voedsel dus om zich vol te vreten om begin oktober de zware reis naar Zuid-Afrika te ondernemen. Ook de boerenzwaluwen vertrekken rond die tijd en vormen, samen met andere trekvogels en -insecten, een grote vliegende snackbar. Geloof mij : hier zitten er bijna 100. Vergroot de foto maar eens uit.  

De jonge man met wie ik gisteren in de polder was, bleek net als ik langdurig naar boomvalken te kunnen kijken, ook toen er geen actie was. Ons geduld werd trouwens genereus beloond, want wij mochten getuige zijn van een paar duizelingwekkend snelle jachtpartijen. Maar goed, er gebeurt toch ook vaak niets bij de boomvalken. Gewoon omdat ze economisch omspringen met hun energie. In die tijd kijken wij natuurlijk naar ander moois. In mijn geval waren dat gisteren twee grote zilverreigers, waarvan er een redelijk dicht voor ons landde. Toen ik thuis de foto’s zat te bekijken, viel het mij op hoe ingenieus het verenpak van deze reigersoort is samengesteld. Maar als je al die veren wegdenkt, en die lange poten en nek, is het net een kip.  Daarom, voortaan zilverreiger op mijn bord? Ik kan zo een land bedenken waar ze het waarschijnlijk doen, maar ik heb ze toch liever op de foto. Geniet ervan! Grote zilverreiger Het indrukwekkende verenpak    

Op deze nazomerdagen is de avondpolder een feest. Het begint al bij het verlaten van het 'beton', als je tegen een muur van frisheid aanfietst - toch maar het meegenomen vest aantrekken. De naderende herfst is vochtig voelbaar. En zichtbaar: nevelslierten verschijnen boven het water. De schemering doet de lucht kleuren van blauw naar diep oranje. Boerenzwaluwen proberen in het laatste licht nog een hapje te scoren - en daarna duiken ze met zijn allen een rietkraag in voor de nacht.  En  dan heb ik het mooiste nog niet verteld: in de verte klinkt het gejengel van jonge boomvalken.  Helaas, het gaat allemaal aan mij voorbij, want na het avondeten gaat mijn kaars met een wanhopige zucht uit.   Maar niet getreurd, in de ochtend kan ik er nog wel naartoe. En ook dan heeft de polder zijn charme (omlijst met verkeerslawaai en bedrijvigheid, maar oké). Daarom kan ik vertellen dat van het ene nest een paar dagen terug twee jonge boomvalken uitgevlogen zijn en dat op een ander...

Met Tino’s ernstige ongeval van verleden jaar nog prominent in mijn geheugen, worstel ik met de vraag of ik niet eens aan een fietshelmpje moet (die had hij trouwens ook op, en alleen daardoor leeft hij denk ik nog). Hoewel ik zelf geen snelheidsduivel ben (eerder een trut), lijk ik er tegenwoordig wel mee omringd te zijn. Fluisterstille snelheidsduivels ook! Andere e-bikes, speed-pedelecs, elektrische scooters, en zelfs opgevoerde scootmobiels: je hoort ze simpelweg niet naderen. Een moment van onoplettendheid en je bent de klos. Tuurlijk, je probeert goed uit te kijken, maar doe je dat ook als er plotsklaps een visarend langs zeilt?  Aan de andere kant: hoe draag ik dan mijn zonnehoed, of in de winter mijn oorflappenmuts? Misschien moet ik eerst maar eens met een spiegeltje beginnen. En dan hopen dat het vandalisme uit mijn jeugd niet meer bestaat, zodat het ding lang en gelukkig op mijn e-bike mag prijken. Wij zouden het trouwens bijna vergeten, maar er wordt ook nog een b...

Vandaag precies een week geleden, vierde ik mijn 61 e verjaardag. Hoewel vieren een beetje overdreven is, ik lag namelijk op een operatietafel en kreeg als cadeau twee defibrillaties. Het hoe en waarom zal ik jullie besparen. Sinds mijn laatste blog ben ik nog maar één keer wezen vogelen en dat is weken geleden. Tja, en waar trakteer je je trouwe lezers op, als je geen recent beeldmateriaal hebt?  Ik weet het al: op een hazenbal. Goed kijken op de eerste foto: hoeveel zijn het er? PS. Toen ik donderdag thuiskwam was er een pakketje bezorgd. Van mijn oudste kleinzoon. Een mok met foto’s van hem (en mij) erop. Sindsdien drink ik thee uit onze speciale mok. Gaaf toch?