Peterdestadsvogelaar

Er rust een zware taak op mij. Winter, lente, zomer, herfst. Elk jaar dezelfde cyclus, met dezelfde verschijnselen en dus he t risico dat ik mijn lezers op enig moment trakteer op "oude koek". Baltsende futen, reigers met takken in de bek, parende kikkers, ontluikende crocusjes, u k ent het wel . Ik moet origineel blijven, altijd iets nieuws brengen, want anders raakt u verveeld en haakt u af. Of doe ik u nu tekort? Ik hoop het. I k hoop dat u net zo kunt zijn als ik . D ie, als de natuur zich bij het overgaan van de seizoenen manifesteert op haar oude vertrouwde manier, van al die verschijnselen telkens weer verheugd raakt, als was alles voor de eerste keer. I k wens ook u dit vermogen toe. Dit gezegd hebbende: een paar jaar geleden zat er op het dak van de overburen een reiger die belaagd werd door een meeuw. Ik maakte een foto van de reiger, die in pure opwinding zijn kuif had opgestoken. Ook deze geschiedenis herhaalde zich, namelijk gisteren, met dit versch...

In Duitsland heet de buizerd niet voor niets Mäusebussard. Buizerds kunnen best vanuit vlucht een vogel pakken, of een jong konijn, maar het liefst zitten ze rustig op een paal of molshoop en pakken ze een muis of mol als deze zich te dicht aan de oppervlakte waagt.Waarom moeilijk doen, als het makkelijk kan? En als ze helemaal geen zin hebben om te koken, dan pakken ze een snack.  Vandaag bestond de snack uit regenwormen, die kort daarvoor door merels en lijsters naar boven getrippeltrild waren. Handig hoor: Merel trippeltrilt, buizerd wacht in boom. Buizerd vliegt op merel af, merel vlucht. Buizerd pakt wurm en vliegt terug naar boom. Goed kijken, want dan zie je er zelfs twee! Buizerd landt bij regenworm Nadat de wurm opgegeten is, vliegt hij naar zijn boom in afwachting van zijn volgende kans. Bij zo'n imposante spanwijdte verwacht je een dynamischer jachttechniek, toch?

Tijdens het schrijven van dit blogje vertelt de weerman van het achtuurjournaal dat het eerste kievitsei gevonden is. Ik schreef er gisteren al over, dat de lente in de lucht hangt. Vandaag op de fiets was dat aan de wind nog steeds niet te voelen, maar in de luwte bescheen het zonnetje mijn bolletje lekker, dwars door mijn flee ce-muts heen . Zag ik gisteren wel koperwieken, maar kon ik ze niet fotograferen, vandaag kon ik toch een groepje in mijn lens vangen. Ze zaten ver weg, maar ik heb toch wat foto's gemaakt, om te kunnen laten zien waar hun naam vandaan komt: van de roodkoperen vlek onder de wieken.   Ik zag ook nog een andere lentebode: een mannetje bruine kiekendief. Deze vogels trekken in de winter naar het Zuiden (Middellandse Zee-gebied of West-Afrika).  Was het een vroege terugkomer? Het kan, maar sommige bruine kiekendieven overwinteren ook in de Zuid-Hollandse en Zeeuwse delta.  Dus het kan ook een van die overblijvers ge...

Maart maakt het voorjaar uitbundig kenbaar met  knolgewasjes, zoals krokus en sneeuwklok, wier fleurige hoedjes overgaan in een fragiel n ekje. Samen met hun frisgroen e b l aadjes geve n ze de kale grond kleur. Erboven, in nog kale heesters, zingen roodborsten en heggemussen ieder hu n eigen herkenbare lenteriede ltj es. De zanglijster fluit als een gek om aandacht en imiteert daarbij wat ie maar kan. Maar de winter is niet ver weg. Dat merk ik huiverend als het straffe windje mijn nekvel bereikt. En aan mijn gevoelige tengels die ik diep in mijn zakken moet wegstoppen om te voorkomen dat het ijspegels worden. Gisteren sneeuwde het zelfs nog en de dagen ervoor lag er een vlies van ijs op sloten en vijvers. De overgang tussen lente en winter is ook te zien aan de talrijke vogelsoorten, waarvan er sommige over een paar weken zomaar weggetrokken zullen zijn, zoals de sijsjes, die ook vandaag weer acrobatisch aan de elzenproppen hingen. En de groep van wel vij...

Goudhanen zijn megamoeilijk te fotograferen. Zo beweeglijk, dat er zelden een fatsoenlijke foto uit voortvloeit. Maar ik blijf het proberen. Bijna goed. Dan zijn pimpelmezen veel fotograafvriendelijker. Leuk, maar stiekem ben je blijer met een mooie goudhaan. Juist omdat die moeilijk zijn.  De pimpelmees op onderstaande foto is overigens wel aardig, want het beestje was bezig om een ander meesje ter versieren en zette daarbij zijn kuifje op. Wist ik niet, dat ze dat doen. Dat is nu zo leuk aan vogels kijken: je bent nooit uitgeleerd. Ziet u, dat lichtjes opgerichte kuifje?

Toen ik op 19 februari de verjaardag van mijn vader herdacht, wist ik natuurlijk dat Jitze de dag erna jarig zou zijn. Maar stom genoeg besefte ik niet dat dat “morgen” al zou zijn. Ik had dus niets georganiseerd. Eerder hadden wij gelukkig wel een kaartje gekocht, maar wat te doen op de dag zelf?  ’s Avonds stuurde ik hem een whatsapp: “heb jij nog plannen voor morgen?” Het zou namelijk zomaar kunnen dat hij iets met vrienden ging doen. Maar hij antwoordde dat hij misschien even langs zou kunnen komen. Handig hoor, dat whatsappen, maar voor echte afspraken pak ik liever de telefoon. Gelukkig nam hij op, want dan is niet zo vanzelfsprekend met die jonge gasten. Ze whatsappen je in een paar seconden terug, maar de telefoon opnemen is vaak net te veel gevraagd. Ik vroeg hem of hij uit eten wilde en zo ja, waar.  Spare-ribs, die had hij al lang niet gehad, dus die wilde hij graag eten. Prompt gilde iemand op de achtergrond “je moet naar Jack’s Rippies gaan, die zijn...

Het is nog hartje winter en eindelijk zelfs vriest het weer eens. Maar de eerste tekenen van het nieuwe seizoen hangen al weer in de lucht. Trossen bloeiende katjes van de hazelaar werpen een floers van oudroze over de felblauwe lucht en sneeuwklokjes luiden om het hardst. Hazelkatjes En dan, op deze late namiddag in het Hartelpark, vindt een schriel maar melodieus liedje zijn weg naar mijn warm onder mijn muts verstopte oor. Verguld van dit onverwachte cadeautje maakt mijn hart een sprongetje. Dat doet het altijd bij de eerste zang van de heggemussen, nog in de koude en nevelige winterlucht, die het verlangen naar het voorjaar tot uitdrukking breng en . De heggemus wiens zang mijn oren streelde Onderwijl slaat een hitsige halsbandparkiet mij gade vanuit een naaldboom, waarin hij even uitblaast van zijn inspanningen om zijn vrouwtje te imponeren. Ook hij voelt de lente en kan haast niet wachten.  Halsbandparkiet op vrijersvoeten