Peterdestadsvogelaar

Je kunt grote dorst krijgen van lange struintochten door onbekend gebied. De drinkfles biedt uitkomst, maar aan het eind van de middag heeft de leren tong genoeg van dat laffe water en treedt er een acute behoefte op aan gerstenat. Nu wil het toeval dat Tino en ik bij onze wandelingen tijdens vogel-kampeertochten  wel eens  een bospub of een bosherberg op ons pad vinden. En aangezien wij toch niet naar huis hoeven te rijden, willen wij onze dorst daar wel eens lessen met een flesje bijzonder bier, zoals een Lachouffe, een Brugse Zot of een lokaal speciaalbier. Soms, als het buiten erg warm is, twee. Dat is niet slim, maar op dat moment maalt niemand daarom. Vooral niet als er ook nog eens een portie bitterballen aan te pas komt. Maar inderdaad, niet slim. Zwaar bier leidt namelijk tot zware benen en een zwalkende tred. Het tast het coördinatievermogen aan en je gaat er behoorlijk slap van ouwehoeren. De combinatie van deze effecten maakt de paar kilometers terug ...

“Wilt u de computer afsluiten, of opnieuw opstarten?” "Opnieuw opstarten graag" antwoordde ik gisteren. Elektroden werden op mijn bovenlijf geplakt. Rechts boven en links achter zelfs twee handgrote plakkers, ook deze voorzien van draden.  Een verpleegkundige hield mij een groen zuustofmasker voor en vroeg mij diep adem te halen. Ondertussen deed haar collega de briefing: “meneer is een 55- jarige man, die uitgebreid bekend is met hartritmestoornissen. Hij heeft momenteel atriumfibrilleren en wij staan op het punt om een cardioversie uit te voeren. INR en Kalium zijn in orde. Meneer kan zijn nek  goed bewegen en zijn luchtwegen zijn vrij, zodat eventuele slangen probleemloos kunnen worden ingebracht”. Aan het eind van de briefing knikten de cardioloog en de anesthesist elkaar toe: groen licht. Nu richtte de zuster zich tot mij:  “meneer, u kunt een beetje zware oogleden krijgen, dus doe ze maar lekker dicht…” Al een halfuur later werd ik wakker van ...

Het is jammer dat de meeste mensen eksters afrekenen op hun luidruchtige brutaliteit en op het feit dat zij wel eens een nestje leegroven. Diezelfde mensen praten met bewondering over prachtige roofvogels (alsof dat geen moordenaars zijn). Of over de lieflijke pimpelmees en de kleurrijke bonte specht, die elke dag tientallen insecten om zeep helpen ( maar “dat is anders”). Vanwaar die selectieve haat? In de warmere maanden zijn de meeste eksters elders. Een deel van de vogels verblijft in de buurt van hun nesten. De jongen blijven in het begin in de buurt van het nest rondhangen. Veel eksters vertoeven meer in bossen en parken dan in de woonwijken. Kennelijk geven zij  de voorkeur aan zo’n groene, natuurlijke omgeving, waar in de vruchtbare maanden genoeg te eten is: insecten, vruchten, aas, eieren en kleine vogels. Naarmate de zomer tegen zijn einde loopt, worden de jongen zelfstandiger en verlaten zij hun ouders om te gaan rondzwerven. De ouders hebben vrijaf...

Een tijdje terug vond ik wat foto's van vroeger. Van toen mijn kinderen nog peuters waren, maar ook van nog verder terug, toen mijn ouders nog leefden en zelfs van hún jonge jaren.  Plaatjes, ouderwets op papier, sommige in zwart-wit. Leuk. Althans in het begin, want al gauw werd ik overvallen door somberheid. IK, die normaal zo vrolijk is, altijd in is voor een absurd verhaal of een vieze mop. Of liever nog een combinatie van die twee?  Echt, ik werd er verdrietig van. Van de mij ontvallen geliefden, van het besef dat de jeugd niet voor eeuwig is. Dat iedereen ouder wordt, zelfs mijn lieve, toen nog zo aaibare knullen en dat zij, ja zelfs zij, ooit dood zullen gaan. Vre-se-lijk! Er borrelde zelf een duister gedicht bij mij op, wat ik jullie niet zal onthouden. Plaatjes van toen Jonge mensen in album of lijst Vervalsing van de realiteit Jeugd op glanzend papier bevroren Maar de strijd met de tijd intussen verloren Mijn blik erop kan niet vrolijk ...