Peterdestadsvogelaar

Mijn oogleden voeren een gevecht met het ochtendlicht dat over de vensterbank mijn slaapkamer binnengeslopen is. Genade, laat me nog even doezelen, denk ik, want boven de dekens wacht de drukte van de dag, die ik graag nog even buitensluit. Maar het licht wint, zodat mijn blik door het vensterglas naar buiten treedt en valt op een ekster op de nok van de daken aan de overkant. Op regelmatige afstand staan rechthoekige schoorstenen die mij doen denken aan de kantelen van een kasteel, met daartussen een zwart-wit gemantelde wachtpost, spiedend naar mogelijk gevaar.   Terug in de werkelijkheid bedenk ik dat de vogel zijn b lik vast op de tuin richt , waar mijn vrouw argeloos de brokjes buiten zet voor Ralph, onze dikke kater, die vaak niet meer naar binnen wil voordat wij naar ons werk vertrekken en toch wat moet eten. De eksters weten intussen van dit ritueel en, opportunisten als zij zijn, eten braaf het bakje leeg. Ralph zit er niet mee, die scharrelt elders wel een kost...

Nee hoor, het maken van mijn boek was heerlijk. En dan bedoel ik het hele proces: het schrijven, het maken en uitkiezen van de foto's, het corrigeren, slijpen en schaven, totdat het goed genoeg was. Nu het klaar is, ben ik zelfs een beetje in een gat gevallen; niets om handen. Haha, dat meen in natuurlijk niet, hoewel ik nu wel weer een zee van tijd heb. Maar vervelen doe ik mij niet. Ik ga naar buiten als vanouds en kijk zelfs vanuit huis naar vogels. Bijvoorbeeld naar deze ekster, die onder de dakgoten op jacht was. Naar wat? Insecten, vleermuizen, wie zal het weten bij zulke opportunistische alleseters. Voor wie dan toch nog naar mijn boek wil: klik hier.

Je zou denken dat het weiland genoeg insecten herbergde om alle spreeuwen van een hapje te voorzien. Maar kennelijk niet, want ze bestreden elk stukje grond met veel vuur. De surrogaatkemphanen trakteerden mij hiermee op schitterende luchtgevechten.

Mijn vader maakte graag woordspelingen. Bij het aan tafel gaan zei hij altijd "eet met smaak een lijk" en na het eten: "andentè oetsenpè" en dan naar bed! "Vertoeten bodengang" was er ook zo eentje en daar moest ik vanmiddag aan denken bij het zien van dit bordje. Overigens ben ik erg blij met dit soort bordjes (en nog blijer als mensen ze respecteren) zodat de echte pareltjes die onze natuur nog heeft ook pareltjes blijven. Met een verrekijker of telelens kun je dan langs het bordje kijken en zonder het gebied te betreden, genieten van al het moois... En lukt dat niet, dan "bolgende veer keter"!

Richard Vos in ik wilden eigenlijk spreeuwenbollen bekijken, maar de verwachte spreeuwen vonden het kennelijk te koud om massaal het luchtruim te kiezen.  Maar niet getreurd, want in deze tijd van het jaar, met de vogeltrek in volle gang, is er altijd wel iets te zien. Daarom struinden wij bij Ouddorp op ons dooie akkertje langs een landweggetje   omzoomd met struiken. Het was een drukte van belang: koperwieken, merels, mezen, zanglijsters, zacht piepende goudhanen.  En roodborsten! De koude oostenwind van de voorbije dagen had die vogeltjes in grote hoeveelheden naar het duinlandschap geblazen had. Veel van die kleine trekvogeltjes komen uit gebieden ten Noorden van Nederland, waar ze de ruimte hebben en niet geleerd hebben om mensen te vrezen. De roodborst op onderstaande foto’s spande wat dat betreft de kroon: hij bleef vlak voor onze neus paraderen, soms zo dichtbij, dat onze camera’s hem niet konden focussen. En op enig moment vloog hij zelfs op mij toe om...

Elk jaar als de boomvalken het land zo'n beetje verlaten hebben, moet ik afkicken. De voorbije maanden was mijn vogelfocus immers alleen op boomvalken gericht. Nu ze weg zijn 'mag' ik ook weer naar andere vogels kijken. En als ik daar aan gewend ben, geniet ik met volle teugen van alles wat de herfst winter weer voor me in petto hebben. Vandaag een voorzichtige start (voorzichtig, want geveld geweest door een flinke griep) en daarbij wat leuke waarnemingen gedaan. Een grote gele kwikstaart, meest een trekvogel, langs de Oude Maas Een jonge roodborsttapuit zat samen met zijn ouders bij de Beerenplaat Eerst was de lucht nog blauw boven de Wolvenpolder (wolkenpolder) Maar het begon aan het eind van de middag te betrekken Een kleine zilverreiger, met de gele voeten Nog twee kleine zillies

Op het moment dat ik dit schrijf, zou ik eigenlijk romantisch met Sandra aan een tafeltje moeten zitten op een terras op het Griekse eiland Kefalonia, nagenietend van onze eerste vakantiedag. Het lot had echter anders bepaald en zorgde ervoor dat wij een paar dagen voor het geplande vertrek ziek waren. Nu is niet ieder koutje een reden om een reis te annuleren, maar dit was iets anders, namelijk een griep van monstrueuze proporties. Hoge koorts, lamlendigheid, keelpijn en verscheurende hoestbuien. Sandra had het flink te pakken, maar bij een fitte jonge meid als zij komt het  minder hard aan. Zij krabbelt gelukkig al weer een beetje op. Helaas geldt dat niet voor haar lamlendige hartpatiënt van een echtgenoot. Voor mij kan hoge koorts "killing" zijn, zoals zomer 2014 bijna bleek, toen ik tijdens mijn griep op de hartbewaking belandde. Ik zit nu nog in de lappenmand levend van paracetamolmoment naar paracetamolmoment in een poging de koorts onder de 39 graden te houden. D...