Posts

Er worden posts getoond met het label ree

Waar zit ik naar te kijken?

Afbeelding
Soms weet je dat je naar iets kijkt, zonder te weten wat. Bijvoorbeeld omdat de achtergrond een homogene brij lijkt te zijn, waar dat “iets” helemaal in opgaat.  Je zou je blik dan kunnen verleggen naar iets anders, zo van: Ik zal me wel vergissen , maar beter is het om naar je instinct te luisteren en wat beter te kijken, proberen om diepte of contrast in de brij te ontwaren.  Soms zie je dan nog steeds niets. Gelukkig is er nog zoiets als de voorzienigheid. Verleden week zorgde die er bijvoorbeeld voor dat het in het nevelige, dichte bos staande ree zijn kop optilde om aan een blaadje te knabbelen.  Het gekke is dat je daarna denkt: hoe had ik dat nou niet kunnen zien?  Op de derde foto staan er trouwens twee.  

Net vakantie

Afbeelding
Tino heeft een fietsendrager, en de kracht om onze fietsen erop en eraf te zetten. Een geweldige combinatie, die onze mogelijkheden om eropuit te trekken verruimt, sinds wandelen en de Stadsvogelaar al een tijdje onverenigbaar zijn. Gisteren was onze “try out”. Doel van onze door Tino voorgestelde bestemming: Oostvoorne en Rockanje. En dan besef je dat je helemaal niet ver weg hoeft om mooie horizons te zien. En eindeloos lijkende velden met wild gras, en kasten van verborgen huizen met parels van tuinen. Zo peddelden wij van het ene bankje naar het andere, van rustpunt naar rustpunt. Voor Tino, die regelmatig 70 km op zijn racefiets aflegt, was het even wennen. Tijdens mijn middagdutje op mijn picknickkleed in de schaduw van een boom, appte hij zijn vrouw: “Weer eens wat anders: 8 km in 3 uur!”. Het voordeel van onze slakkengang was wel dat wij extreem ontspannen van het landschap genoten, dat meter voor trage meter aan ons voorbijtrok. Weinig vogels trouwens, maar dat geeft...

Brabant anders

Afbeelding
Het plan was om een dagje in Brabant te gaan vogelen. Dat kan weer, nu mijn booster ‘in the pocket’ is. Maar Tino was een beetje ziek en meldde zich af. Om mij te beschermen; niet voor zichzelf, want hij is jaloersmakend sterk en fit en meestal niet onder de indruk van verkoudheden en aanverwante.    Hoe dan ook, ik was op mijzelf aangewezen. Ik moest wel zin maken, want met een hoofd vol dennenbossen, zwarte spechten en kuifmezen was polder Biert ineens weinig inspirerend.  Toch ging ik, zij het alleen voor de lichaamsbeweging, want ik mag dan wel niet fit en sterk zijn, van thuis onder een dekentje zitten wordt het alleen maar minder. Hoewel dat dekentje wel aanlokkelijk was toen ik eenmaal buiten was, want het was guur en koud, ondanks het zonnetje dat soms een paar minuten opdook ter afwisseling van de winterse buien. Het is altijd verstandig om geen grote verwachtingen te hebben. Dan valt niets tegen, ook de gewone dingen niet, waarvan ik weer een paar mooie voorbe...

Rainy days

Afbeelding
Regen in de ochtend. Meestal zet ik op dit soort dagen iets op het fornuis dat lang moet pruttelen. Nu heb ik dat gisteren al gedaan: groentesoep met bouillon, getrokken uit mergpijp en zo. Zojuist heb ik de filters van de afzuigkap in de vaatwasmachine gezet. Ook iets waar ik liever bij thuisblijf. Onze afzuigkap begint letterlijk te piepen als hij in bad wil. En wie ben ik om hem dat te misgunnen? De soep houdt mij gezelschap. De pan had ik vannacht buiten gezet; lekker koel. Gelukkig met een plastic zak eroverheen, want anders zou hij deels naar regenwater smaken.  Alles in de tuin is drijfnat. Kringetjes op de vijver en in de drinkschalen. Het is windstil en donker. Vanmiddag zou het gaan opklaren, maar ook waaien. Misschien kan ik dan nog even naar buiten. Maar nu zit ik hier nog goed, aan de eettafel. Straks schenk ik mijn tweede kop koffie in en ga ik schrijven aan mijn roman. Het is een spontaan project, dat iets meer dan een jaar geleden begon. Intussen schreef ik 504...