Peterdestadsvogelaar

Vogels zijn divers in uiterlijk en formaat, maar de opbouw van hun verenpak is min of meer uniform.  Vroeger werden vogels afgeschoten om ze te kunnen bestuderen. Zelfs de bekende natuur-'vriend' Jac. P. Thijse deed het (zie ook onderstaande link). Wij kunnen daar nu schande van spreken, maar in die tijd was dit alom aanvaard. Veel vogels eindigden in de pan. Andere liggen tot op de dag vandaag in geprepareerde vorm in natuurhistorische musea (die afgestroopte huiden heten balgen). Hoewel wij nu niet meer moeten denken aan zulke barbaarse praktijken, heeft de wetenschap veel gehad aan die balgen. De opbouw van bijvoorbeeld een vogelvleugel is er mee vastgesteld. Tegenwoordig zijn er geen slachtpartijen meer nodig om aan vogelstudie te doen. Vogels worden levend gevangen, onderzocht en weer losgelaten. Of ze worden digitaal gevangen op een foto. Soms is dat gewoon ‘voor de mooi’, maar soms ook zijn de foto’s bruikbaar als studieobject.  Bijvoorbeeld: heeft u alt...

Als mensen door de knieën gaan, gaan de knieën naar voren. Bij vogels niet. kijk maar eens naar onderstaande foto van een groenpootruiter. Hoe gek is dat? Eigenlijk is het helemaal niet gek als je weet dat de plaats waar de vogelpoot knikt niet de knie is, maar de enkel. Het zichtbare bot erboven is niet het dijbeen, maar het scheenbeen. Het dijbeen zit weer daarboven, verborgen tussen vlees en veren.  Onder de enkel zit bij de mens een voet. Bij vogels zit daar het loopbeen. Wat wij aanzien voor de voet zijn in werkelijkheid de tenen.  Met name bij steltlopers is het goed te zien. Bij kleinere vogels of vogels met korte poten zie je alleen het loopbeen en de tenen. Bij deze vogels zitten ook de scheenbenen in het lijf of liggen de veren er overheen. Het vergt even wat inbeeldingsvermogen, maar nu snapt u waarom de vogelpoot anders knikt dan het mensenbeen.  Ziet u er toch geen been in? Maakt niet uit, gewoon genieten van de foto's.  Groenpootruite...

Wat piept daar in het gras, een muis misschien? Ik kom er niet achter. Een graspieper is het niet, want die zit voor mij op een paaltje.  Ik bekijk hem eens goed. Kan ik de lange, kromme achternagel zien, waar het beest onder andere aan herkend kan worden? Helaas, die zit onder zijn poot, platgedrukt op het paaltje. Pieper is op insectenjacht. Hij draait zijn kopje en volgt mogelijke prooien. Komt er een binnen bereik, dan fladdert hij op en ‘hebbes’. Grappig om te zien, een vliegenvanger in pieper-uitvoering. Zou ik een vangst kunnen fotograferen? Warempel het lukt. Thuis, op de foto zie ik ook de lange kromme nagel. Soms toch wel handig zo'n foto. Eerst zit hij maar gewoon Op een poot draait hij zich om En duikt achter een vliegje aan, de snavel omhooggestoken in de aanslag. Zie ook de nagels. Hebbes!

Soms hoef je helemaal niet ingewikkeld te doen om een mooie vogel in beeld te krijgen of zelfs te fotograferen. Het is genoeg om ergens bij een rietkraag langs het water te gaan zitten met je broodpakket. Zoals je daar zit, bezig met je boterham, vertegenwoordig je geen gevaar voor vogels, die daarom soms dichterbij komen dan anders. Verleden week langs de Bernisse overkwam mij dit. Daar was het een prachtige kneu die kwam buurten, alsof hij benieuwd was naar wat ik op mijn brood had (namelijk 100% pindakaas met een beetje honing; je moet toch wat, als je geen zout meer mag). Voor deze mooie verschijning wilde ik de boterham natuurlijk wel even in het gras leggen, zodat ik mijn foto’s kon maken. De mieren maakten dankbaar gebruik van dit gebaar en weten nu ook hoe pure pindakaas met honing smaakt. ik op mijn beurt weet nu hoe een mier smaakt, want ik merkte ze pas op bij mijn volgende hap van mijn boterham (ondefinieerbare smaak, met een krokante bite). Man kneu A...