Peterdestadsvogelaar

Nee, dit is geen pijnkreet. Het is de roep van een vogel die, als je hem eenmaal herkent (die roep), een speurende blik in gang zet. Daarmee hoop je de voortbrenger van het geluid te vinden: de zwartkopmeeuw. De zwartkopmeeuw is net iets anders dan de veel bekendere kokmeeuw en veel schaarser. Bovendien komt hij alleen in het broedseizoen naar Nederland. De laatste tijd ‘stromen’ de eerste zwartkopmeeuwen Nederland weer binnen (en wordt mijn aandacht getrokken door hun ge-aauw). Een volwassen (*) zwartkopmeeuw heeft een gitzwarte kop (bij kokmeeuw donkerbruin of vaalzwart). Verder valt de felwitte ooring op. Snavel en poten zijn bloedrood. De vleugels zijn helemaal wit, dus hebben geen zwarte punten, zoals bijna alle andere meeuwen.  (*) Meeuwen hebben veel verschillende leeftijdskleden. Ik ben u gisteren alvast voorgegaan en maakte deze foto's (waarop ook andere meeuwen). Ik hoop dat u ze voortaan ook weet te vinden. De onderste is de zwartkopmeeuw. Geen...

Iedere dag is een geschenk. Sommige dagen beginnen echter met een echt cadeau. Zoals vandaag, met de gekraagde roodstaart die er nog steeds bleek te zitten. Wat een mooie vogel zeg! Door het mooie weer kwam de zeldzame bezoeker van mijn tuin nog mooier op de foto dan gisteren. Kijk maar. Hij heeft een voorliefde voor dit paaltje: prima uitkijkpost voor de jacht op insecten

Vandaag moest ik naar de cardioloog, omdat mijn hart de laatste weken niet zo lekker loopt. Veel mensen zullen met enige huivering op vrijdag de dertiende naar de dokter gaan. Maar ik moet bekennen dat ik er de hele dag niet bij had stilgestaan. Bovendien deed (en doet) mijn hart ook op andere dagen raar, dus ik was blij dat ik bij de arts terecht kon. Bijgeloof moest maar even in de ijskast. Eenmaal thuis, laat in de middag,  besloot ik om na het eten toch maar niet meer naar buiten te gaan. Vanmorgen vroeg had ik mij dat nog wel voorgenomen, toen na een goede nachtrust mijn hoeveelheid energie nog onuitputtelijk leek. Maar aan het eind van de dag was er weinig meer van over. Als ik toch niet meer weg zou gaan, kon ik net zo goed iets makkelijks aantrekken. Daar was ik in mijn slaapkamer mee bezig toen mijn oog viel op een roestrode schittering onder  de sierpeer achterin de tuin. Net als verleden keer met de sperwer dook ik in een reflex weg onder de vensterbank en gl...

Ik had de tafel afgeruimd en was bezig de restjes in bakjes te doen; een lekker maaltje voor later. Op het moment dat ik naar het keukenraam draaide, zag ik vanuit een ooghoek een flinke vogel voorbij flitsen en tot stilstand komen op het tuinhek. In een reflex dook ik achter het aanrecht weg. “Sperwer, sperwer”  riep in naar Sandra, die meteen nieuwsgierig kwam aansluipen. Toen ik terugkwam met mijn in tijgersluipgang gehaalde camera zat de sperwer er nog (het was een jong vrouwtje, wat ik zag aan de bruine kleur van haar rug). Tussen een kier van de luxaflex door bewonderden wij de roofvogel.    Mijn lens wurmde ik door de lamellen heen, wat gepaard ging met een scherpe tik van knikkend blik. Dit, noch het bewegen van de zonwering, bracht de sperwer van haar stuk. Ze bleef gewoon zitten.Tijdens het foto’s maken werd duidelijk waarom:  het dier had geen rechter oog. Zij was visueel gehandicapt en kon ons daarom alleen zien met gedraaide kop.  Was z...

Het voorjaar rolt zich in vast stramien uit over het land. Dat blijkt uit meldingen van overal vandaan: citroenvlinders, aardhommels, de tjiftjaf. Voorspelbaar, maar daarom niet minder leuk. Wie ziet er immers niet uit naar de mooie zonnige dagen die de lente in het vooruitzicht stelt? Ook mijn vijvertje doet mee aan de regelmaat van de seizoenen.   Een kikker legde vannacht haar eerste dril. Vandaag zaten er drie te kluwen.   Ik verwacht nog veel meer hitsig kikkervolk dat de nachten zal vullen met brommend en kreunend liefdesspel. Reikhalzend kijk ik uit naar wat het voorjaar nog meer zal brengen en ondertussen pluk ik de dagen.

Verleden week trof ik in de Spuimonding-West een dode en deels opgevreten haas aan. Het stoffelijk overschot lag precies op de plek waar ik een paar weken geleden een haas in de sneeuw fotografeerde (zie de foto bij mijn bericht van 4 maart 2018). Hij was toen erg dichtbij gekomen, wat wel vaker gebeurt, omdat ze nogal bijziend zijn. Maar daarna bleef hij zo stil vlak voor mij zitten, dat hij niet helemaal fit leek.  Nu ben ik natuurlijk geen expert in het herkennen van individuele hazen (eigenlijk vind ik ze allemaal op elkaar lijken), maar de combinatie van factoren en de plek doen mij sterk vermoeden dat het hier gaat om hetzelfde dier. Geen lekker plaatje, maar zo is de natuur nu eenmaal.   Klik hier om naar het bericht van 4 maart 2018 te gaan.

Wekenlang heb ik niet kunnen vogelen.  Dit kwam door een palet van omstandigheden, waarin ook de ‘kleur’ zwart prominent vertegenwoordigd was. Maar vandaag was er eindelijk weer eens gelegenheid om eropuit te trekken.  Spannend, want ik ben herstellend van een van de hierboven bedoelde omstandigheden en de vraag was of ik de voorgenomen fietstocht door de polder ongeschonden zou doorkomen. Voor de gezelligheid en de veiligheid had ik met Tino afgesproken.  Voor gezonde mensen is dit een fietstochtje van een kwartier, gerekend vanaf het huis van Tino. Gelukkig was er onderweg veel te bekijken: welkome excuses voor een korte of langere stop. Het waaide vandaag niet zo hard als de vorige dagen, maar de wind was nog wel koud, mogelijk omdat deze zich voortbewoog over nog deels bevroren plassen en sloten. Toch hing de lente in de lucht, wat wij merkten aan de narcistische grutto’s en tureluurs, die niets liever doen dan hun eigen naam roepen. In het Spuibos...