Peterdestadsvogelaar

In mijn jeugd lieten wij zelden een kans voorbijgaan om fikkie te stoken, gewoon op een stil plekje in de woonwijk. Natuurlijk mocht dat niet, maar er was geen buur die er in probleem in zag (mijn moeder verstrekte soms zelfs de lucifers). Op een enkele dienstklopper na riep ook de politie ons geen halt toe. Ons gedrag werd gezien als kattenkwaad en dat hoorde nu eenmaal bij opgroeiende kinderen.  Op bouwplaatsen zochten wij naar pvc-pijpen. Daar maakten wij blaaspijpen van. Wij struinden de wijken af met een stapel papieren blaadjes in de broekband. De Wehkamp was favoriet. Daar draaide je soepel scherpe pijltjes van. Ik zie tegenwoordig geen kinderen meer met blaaspijpen. Weten jongens nog wel hoe ze pijltjes moeten draaien? Of kennen ze nog het effect van een witte klapbes op een ruit? En wie herinnert zichzelf nog met een racket en een bal, tennissend tegen de muur van de basisschool, waarop met een dikke krijtstreep de band van het net was getekend? En natuurlijk ging...

Een paar dagen geleden zat ik aan de rand van een graanakker. Van links klonk hard ‘piet-te-piet’ en ik zocht de "Bonte Piet" die het riep.  Die kwam in een noodvaart voor mij langs gevlogen met een eierschaal in de bek. De scholekster deponeerde de schaal een eindje verderop in de wegberm.  Ik denk dat er even eerder een jong uit de schaal gekropen was en dat de rommel door de ouders werd weggebracht (zo’n fel oplichtende eierschaal trekt mogelijk kraaien en roofvogels aan en dat moeten ze niet hebben daar natuurlijk).  Scholekster: niet gek dat deze als bijnaam Bonte Piet heeft. Dezelfde vogel, nu met de onderveren zichtbaar