Peterdestadsvogelaar

 Ik wilde dit stukje eerder schrijven, maar het meewerkend voorwerp werkte niet mee. Ik bedoel daarmee de jonge ekster die in alle stilte op de wereld was gezet. In onze eigen sierpeer nota bene, onopgemerkt voor mijn altijd spiedende oog. Dat ben je niet gewend van zulke volbloed herriemakers! Ook dit jong was stil, stiekem en schuw als de P. Maar alleen als ik in de buurt kwam, want de rest van de tijd hadden we oordopjes nodig om ons te beschermen tegen het onophoudelijke gekekker van ouders en jong. Zelfs bedelen doen eksters blijkbaar krassend. Al met al wilde het kind niet poseren. Alleen met de grootste moeite wist ik een paar foto’s te maken van de magere lelijkerd met het vuil ogende verenpak. Bij andere kraaiachtigen, zoals zwarte kraaien en kauwen was het de voorbije weken ook voedertijd. Die werkten beter mee, want ik kon gewoon stoppen met de fiets, afstappen en gauw een plaatje schieten. Om mijn aanwezigheid werd niet gemaald. Jonge ekster op de loungeset Bedelen ...

Veel mannen zullen in hun jeugd wel eens een dier hebben mishandeld of gedood. Laat ik voor mijzelf spreken: ik wel. Mijn halve kindertijd was mijn luchtbuks mijn favoriete speelgoed, wat helaas ten koste ging van menig mussen- of mezenleven. Ik moet er nu niet meer aan denken en heb dan ook diepe spijt van mijn wandaden als kind. Dat lijkt me logisch, want ik ben nu volwassen. Maar zo logisch is het niet, want verleden week sprak ik een volwassen man die zijn buks 24/7 paraat heeft liggen bij de tuindeur voor het afschieten van eksters. Waarom?  "Omdat het rotbeesten zijn", zo sprak hij.  Weer zo'n mens, dacht ik, die meent te mogen oordelen over goed en kwaad in de dierenwereld, over wenselijk of niet wenselijk.  Een neanderthaler, v erblind door voor oordelen , doof voor welk zinnig argument dan ook. Het lag er zo dik bovenop dat ik wijselijk mijn mond hield over het belang van eksters in het ecosysteem.  Maar thuisgekomen nam ik het alsnog voor de e...