Peterdestadsvogelaar

De jonge man met wie ik gisteren in de polder was, bleek net als ik langdurig naar boomvalken te kunnen kijken, ook toen er geen actie was. Ons geduld werd trouwens genereus beloond, want wij mochten getuige zijn van een paar duizelingwekkend snelle jachtpartijen. Maar goed, er gebeurt toch ook vaak niets bij de boomvalken. Gewoon omdat ze economisch omspringen met hun energie. In die tijd kijken wij natuurlijk naar ander moois. In mijn geval waren dat gisteren twee grote zilverreigers, waarvan er een redelijk dicht voor ons landde. Toen ik thuis de foto’s zat te bekijken, viel het mij op hoe ingenieus het verenpak van deze reigersoort is samengesteld. Maar als je al die veren wegdenkt, en die lange poten en nek, is het net een kip.  Daarom, voortaan zilverreiger op mijn bord? Ik kan zo een land bedenken waar ze het waarschijnlijk doen, maar ik heb ze toch liever op de foto. Geniet ervan! Grote zilverreiger Het indrukwekkende verenpak    

Regen in de ochtend. Meestal zet ik op dit soort dagen iets op het fornuis dat lang moet pruttelen. Nu heb ik dat gisteren al gedaan: groentesoep met bouillon, getrokken uit mergpijp en zo. Zojuist heb ik de filters van de afzuigkap in de vaatwasmachine gezet. Ook iets waar ik liever bij thuisblijf. Onze afzuigkap begint letterlijk te piepen als hij in bad wil. En wie ben ik om hem dat te misgunnen? De soep houdt mij gezelschap. De pan had ik vannacht buiten gezet; lekker koel. Gelukkig met een plastic zak eroverheen, want anders zou hij deels naar regenwater smaken.  Alles in de tuin is drijfnat. Kringetjes op de vijver en in de drinkschalen. Het is windstil en donker. Vanmiddag zou het gaan opklaren, maar ook waaien. Misschien kan ik dan nog even naar buiten. Maar nu zit ik hier nog goed, aan de eettafel. Straks schenk ik mijn tweede kop koffie in en ga ik schrijven aan mijn roman. Het is een spontaan project, dat iets meer dan een jaar geleden begon. Intussen schreef ik 504...