Peterdestadsvogelaar

Hoe is het mogelijk? Zit ik op een windstille middag in de tuin, het zonnetje nog behaaglijk, niet te heet, alle ingrediënten zijn aanwezig voor een vrolijke kijk op het leven en dan toch dwalen mijn gedachten ineens af naar de dood. Er vormen zich zinnen en ik plak die samen tot een gedicht, als je dat zo mag noemen. Uitslapen Uitgeslapen, word wakker, sta op De blaas protesteert, een knorrende maag eist ontbijt Het stramme lijf wil in beweging komen Dus open mijn kist, ontkurk mijn urn en laat mij eruit! Maar neen Het is verplicht uitslapen Tot in de eeuwigheid En dat voor slechts een paar decennia werk Wat is dat voor gekkigheid, die dood? Een pimpelmees heeft al die tijd een verontruste blik geworpen op mijn piekerende kruin en vindt dat het tijd is om mij terug lokken naar de tuin vol leven. Hij verlaat zijn schuilplaats hoog in de boom en begint met fijne bewegingen door loof en bloesem heen te scharrelen. Hij verschijnt dan weer net wel en dan weer n...

In deze tijd van het jaar komt het er niet altijd van om naar buiten te gaan. Na het werk is het al snel donker. Heb ik dan eindelijk eens tijd, dan heb ik geen fut of regent het. Gelukkig is er dan nog IVF: In Vitro Fotografie,   fotograferen vanachter glas, zoals dat van mijn keukenraam. Tuinvogels laten op deze zachte dagen de voedselcontainers nog links liggen en genieten van de restanten natuurlijk voedsel. Vinken scharrelen tussen het afgevallen blad naar zaden. Roodborst en heggenmus zoeken op de grond naar insecten. De pimpelmezen doen hetzelfde tussen de struiken. Daar vissen zij menig spinnetje tussen bladoksels vandaan.  Kennelijk hebben zij ook behoefte aan vitamines, want een paar dagen terug was er een pimpelmees driftig bezig met het eten van meidoornbessen. De foto's die ik ervan maakte zijn door de dubbele glaslaag van mijn ruit wat onscherp. Tja, het blijft behelpen met die reageerbuisfoto’s.