Nieuw voor oud
Toen ik 32 jaar geleden mijn eerste vakdiploma haalde, kreeg ik van mijn vader een bonus van 1000 gulden. Ik legde er zelf 1000 gulden bij en kocht een half jaar later mijn eerste echte verrekijker. De 31 ½ jaar daarna waren mijn kijker en ik onafscheidelijk en beleefden wij samen de mooiste avonturen. Deze winter begon de rubber bekleding van mijn dierbare metgezel los te raken; het was het eerste mankement na al die jaren. Ik vond het een goed moment om een andere kijker aan te schaffen. Dit keer werd het geen Zeiss, en ook geen Swarovski, omdat ik niet weer 2.000 (intussen euro's) aan een kijker wilde uitgeven. Daar komt bij dat de goedkopere kijkers tegenwoordig nauwelijks onderdoen voor de dure. Ook verwacht ik niet dat hij nog eens 31 jaar moet meegaan (of beter: dat ik zelf zo lang niet meer meega). Kort gezegd: ik zocht een zo goedkoop mogelijk alternatief, dat vooral ook licht moest zijn, of in elk geval niet zwaarder dan de Zeiss. En het is gelukt. Ik heb nu een Vorte...