Folie
Het is niet eenvoudig om luwte te vinden in de oorden waar Tino en ik het liefst rondstruinen: desolate gebieden met fenomenale uitzichten. Open landschappen dus, waar de wind vrij spel heeft. Gisteren vonden wij toch een mooie locatie waar de koude en gure wind geen vat op had, pal aan de oever van het Haringvliet. Het gebied leek ideaal voor zeearenden. Die moesten bijna wel verschijnen en zou dat gebeuren, dan zouden wij zo'n luxe beleg op onze saaie bruine boterhammen zeker niet afslaan. Achter ons lag een groot rietveld, met erachter weilanden, een dijk en landerijen en daar weer achter de felle winterzon, die onze blikken in het horizontale dwong. Hij bescheen het riet op zo’n manier dat het leek of het hele veld gloeide met een glinsterend laagje aluminiumfolie eroverheen om te voorkomen dat het zou verbranden. Het was een prachtig gezicht, dit natuurlijke ovengerecht. Overigens kwam de temperatuur aan de rand van het veld, waar de wind zich onbelemmerd li...