Wonen bij je ouders. Hoezo vervelend?

Tino: ‘Je schrijft weinig de laatste tijd…’
En een vriendin van 150 km verderop:  'Alles goed met je, ik zie niets op je blog…'

Allereerst: het gaat goed met me, naar omstandigheden uiteraard.
En inderdaad ik schrijf weinig door een chronisch gebrek aan energie.

Terwijl er best wat te vertellen valt, zoals over de jonge eksters, die ik eindelijk eens met zijn vieren bij elkaar op de foto wist te zetten. 

Eerlijk gezegd beginnen we die "krengen" wel zat te worden. 
Overal peuren ze hun snavels in, zoekend naar voedsel of om uit te vinden wat eetbaar is en wat niet. 
De zak met tuinaarde is niet eetbaar (maar wel kapot), mijn jonge bieslook vinden ze niet lekker (maar ligt wel naast de pot), de stof van mijn visstoeltje is ook niet eetbaar (maar wel gerafeld). Ook poepen ze de hele dag door op het terras en de tuinmeubels.

Het wordt tijd dat pap en mam ze de tuin uit jagen, maar dat duurt nog wel even, want ze worden nog steeds gevoerd. En dat is dan ook wel weer vertederend. En dan denk ik: blijf nog maar even bij je ouders wonen, veilig in onze tuin... net als al die studenten die het stiekem toch wel leuk vinden om nog een tijdje thuis te moeten wonen. 
Een eigen huishouden bestieren is immers ook niet alles. 

Bedelen

Ja hoor, daar zitten ze dan met zijn viertjes

Hier wordt een fladderend jong gevoerd; de rechter was eerder al aan de beurt