Peterdestadsvogelaar

Gisteren zag ik bij de Bernissesluis een koppeltje middelste zaagbekken (miza’s in vogelaarsjargon). Het zijn mooie, bont getekende vogels, vooral de mannetjes, met een rode snavel en rode ogen, en een sprieterige kuif. De miza’s waren aan het vissen (wat moet je anders in dat koude water?) Een fuut viste met hen mee en had succes.  Als visser wil ik altijd zien wat voor vis het is. Dit keer was het een flinke Pos, een grijsbruin rovertje met fijne stippen op   zijn gestekelde rugvin. Door zijn bolle ogen heeft hij de bijnaam Schele Pos gekregen.  Vroeger was Pos een irritante bijvangst als je op paling viste. Ze zijn gulzig en slikten de haak vaak diep in, wat tot wrede taferelen leidde. Nu de jaren mij mild hebben gemaakt, denk ik: wat bezielde ons?! Hoe tegenstrijdig was het dus dat het zien van de Pos een warme herinnering opriep aan een fijne jeugd. Raar iets, de menselijke psyche...   Fuut met Pos Middelste zaagbek vrouwtje Middelste zaagbek mannetje Middelste ...

Tino moest een stuk natuur op Tiengemeten inventariseren op weidevogels. Hij had mij meegevraagd. Leuk, maar wel zwaar, want het gebied ligt 2.5 km verwijderd van de aanlegplaats van de veerboot. Maar omdat ik met de vouwfiets over het pad kon waarover Tino wandelde en ik die vouwfiets als pakezel voor mijn kijkspullen kon gebruiken, was het wel haalbaar. Na wikken en wegen besloot ik om toch mee te gaan. Het werd geen teleurstelling… Daar zaten wij dan, op onze stoeltjes aan de dijk, loerend door de telescopen. Achter ons het Haringvliet, met aan de overkant de Ventjagersplaten. In kleine bootjes dobberden snoekbaarsvissers tussen eenden en futen. Het was moeilijk om niet steeds die kant uit te kijken, want het te onderzoeken perceel herbergde niet veel weidevogels. 300 ganzen, wat eendensoorten, twee kieviten en vier reeën, nauwelijks meer dan dat.  Drie van de diverse reeën die wij zagen Toen ik toch weer even achterom keek, bleken er 4 middelste zaag...