Peterdestadsvogelaar

De tijd raast onverstoorbaar de maanden langs. Niet te geloven, dat het alweer maart is! Zullen er al grutto’s zijn? Om dat te weten te komen, fietste ik eergisteren naar het Spui. En ja hoor, ze zaten er, op hun vaste plek, op de basaltblokken aan de oever. Een geluksmomentje. Vandaag is dat alweer oud nieuws, want gisteren zagen Tino en ik ook een grutto in de polder van Biert, net als de eerste tureluurs.  Het feest is begonnen.   grutto's aan het Spui Je moet goed kijken, want je fietst er zo aan voorbij    

  Een vogeltje fladdert voorbij en duikt een struik in. ‘Daar zit-ie!' ‘Waar is daar?’ vraag ik. ‘Ja kijk dan, daar, op die tak.’ Een vinger wijst naar een struik die vele takken bezit… Mijn maatje geeft verdere aanwijzingen. Meestal lukt het. Soms absoluut niet. Je moet het zien Het is een van de charmes van het samen vogelen; pas als de ander hem ook ziet, is een waarneming pas echt leuk. Bij het kleine vogeltje lukte het na flink speuren. Wie ziet hem ook? De "boosdoener", een roodborsttapuit  

Berijpte stengels en een vliesje ijs  laten zien dat het gevroren heeft. En anders voelen we dat wel. Vogeltjes laten zich nauwelijks zien; die zitten zeker dichter bij de tuinen, aan de rand van de stad. Ineens kekkert een havik. Die hebben er weer zin in. Hoe koud het ook is, het doet ons denken aan de lente. Met een high five bekrachtigen wij dat gevoel.  Dan snel naar een plekje in de zonnige luwte gefietst, waar we dampende thee drinken uit onze “Stanleys”. Er is weinig mooier dan een ochtendje vogelen met Tino en de gebroeders Stanley.   Havik-koppel  Vrouw havik Een moderne uitvoering van onze Stanley thermosbeker, zakformaat. Koffie of thee blijven er de hele ochtend warm in. Die van mij gaat al 15 jaar mee; trouwe metgezel.