Peterdestadsvogelaar

De buurvrouw appte mij: ‘Er zat een jonge ekster in mijn tuin. Ik heb hem gered van mijn twee katten.’ Fijn. En verrassend, want dat betekent dat de eksters in onze boom nu al jongen hebben. In 2024 bijvoorbeeld waren ze er pas begin juli. De volgende dag zie ik er twee. Dat had de buurvrouw ook gezien. Maar wat schetst mijn verbazing: opeens zitten er drie op het dak van onze schuur. Drie eksterkinderen! Ze verschillen zichtbaar in leeftijd, want de oudste loopt en fladdert behendig de boom in en uit, de middelste doet dat nog maar half-half en de jongste klunst er vrolijk op los. Die zit nog veel op zijn buik ook. En de staarten natuurlijk, die bij de oudste al lang is en bij de jongste: precies. Deze dagen is onze tuin hun speeltuin. Geen katten hier. Maar wel soms een reiger. Ook die is dol op ekstertjes (hap-slik-weg). Maar dat laten de altijd alerte ouders voorlopig niet gebeuren; ze krassen en fladderen net zo lang tot de reiger ervandoor gaat.    

Neem een ondiepe plas met een slikrandje en de vogels vliegen je als gebraden kippetjes in de mond. Bij wijze van spreken dan, want je moet wel het geluk hebben dat zij er zijn op het moment dat jij er ook bent. Het zijn leuke, niet zo bekende soorten die je er tegenkomt, meestal steltlopers, zoals je op de foto’s ziet. Zet er in het voorjaar een rietstrook langs en de rietzangers maken het feest compleet met hun zang, vaak in de vorm van imitaties van andere vogels. Dit keer waren het de scholekster en de tureluur die zich in de zang van de rietzanger verscholen.  Na een tijdje heb je het door, maar tot dat moment heb je mooi een paar keer voor niks naar een tureluur gezocht. Zou zo'n rietzanger zich rot lachen?    De oeverloper houdt letterlijk van oevers De kleine plevier is veelzijdiger. Let op zijn gele oogring. Een kluut heeft blauwe benen (zie volgende foto). Kluut met beter zichtbare blauwe poten. De imitator in volle glorie - rietzanger.     ...

In mei zijn de boomvalken terug uit Afrika en wie mij kent, weet dat ik dan niet meer te houden ben. In onze "boomvalkzoekgroep", met intussen 7 fanatieke leden inclusief mijzelf, borrelt het ook. De eerste verkenningstochten zijn al gemaakt, waarbij het nu nog zoeken is naar kraaiennesten, want daar broeden de boomvalken het liefste in.  Zeven harten kloppen sneller! Wie gaat straks de eerste zien? En wie vindt het eerste broedgeval? En hoeveel jongen worden het? Ja, er zullen ook dagen zijn dat we niets zien, maar dat is precies de charme, net als vissen: wachten, wachten, wachten en dan ineens actie! Nog een paar weekjes maar.  Potjandee, ik kan haast niet wachten, voelen jullie het?  Hieronder een paar foto's van eerdere jaren om in de stemming te komen. De kleine boomvalk tegen de grote buizerd Lijnenspel Een jong op weg naar zijn moeder die een hapje eten klaar houdt (een grasparkiet dit keer)     

De tijd raast onverstoorbaar de maanden langs. Niet te geloven, dat het alweer maart is! Zullen er al grutto’s zijn? Om dat te weten te komen, fietste ik eergisteren naar het Spui. En ja hoor, ze zaten er, op hun vaste plek, op de basaltblokken aan de oever. Een geluksmomentje. Vandaag is dat alweer oud nieuws, want gisteren zagen Tino en ik ook een grutto in de polder van Biert, net als de eerste tureluurs.  Het feest is begonnen.   grutto's aan het Spui Je moet goed kijken, want je fietst er zo aan voorbij    

  Een vogeltje fladdert voorbij en duikt een struik in. ‘Daar zit-ie!' ‘Waar is daar?’ vraag ik. ‘Ja kijk dan, daar, op die tak.’ Een vinger wijst naar een struik die vele takken bezit… Mijn maatje geeft verdere aanwijzingen. Meestal lukt het. Soms absoluut niet. Je moet het zien Het is een van de charmes van het samen vogelen; pas als de ander hem ook ziet, is een waarneming pas echt leuk. Bij het kleine vogeltje lukte het na flink speuren. Wie ziet hem ook? De "boosdoener", een roodborsttapuit  

Berijpte stengels en een vliesje ijs  laten zien dat het gevroren heeft. En anders voelen we dat wel. Vogeltjes laten zich nauwelijks zien; die zitten zeker dichter bij de tuinen, aan de rand van de stad. Ineens kekkert een havik. Die hebben er weer zin in. Hoe koud het ook is, het doet ons denken aan de lente. Met een high five bekrachtigen wij dat gevoel.  Dan snel naar een plekje in de zonnige luwte gefietst, waar we dampende thee drinken uit onze “Stanleys”. Er is weinig mooier dan een ochtendje vogelen met Tino en de gebroeders Stanley.   Havik-koppel  Vrouw havik Een moderne uitvoering van onze Stanley thermosbeker, zakformaat. Koffie of thee blijven er de hele ochtend warm in. Die van mij gaat al 15 jaar mee; trouwe metgezel.