Peterdestadsvogelaar

Jazeker, een nieuw hart! Met dank aan de vrijgevige donor. Maar denk niet dat ik nu vol gas kan wegscheuren, want mijn lijf vertoont veel achterstallig onderhoud. Door jarenlang hartfalen, deed ik bijna niets meer, zodat van mijn spieren weinig meer over is. Ik vergeleek mijzelf soms met een langzaam afbrokkelende ruïne. Die ruïne moet ik steen voor steen weer opbouwen. Trainen dus. Maar eerst moet ik herstellen van de operatie; moet de pijn weg.  Gek trouwens, hoe eng een goed kloppend hart aanvoelt vergeleken met mijn vorige dat ik alleen voelde kloppen als het mis was. Sandra heeft zorgverlof. Fijn, zo samen in en rond het huis. En goed voor haar, want de zorgen en de spanning na vier jaar wachtlijst en nu ook de ingreep, zijn haar niet in de koude kleren gaan zitten. Verrekijker en vogeltoestel zijn nog te zwaar, en door nieuwe medicijnen tril ik nog meer dan voorheen. Alleen rustend op het autoraam kan ik ze gebruiken. Voor alles is een oplossing. Daarom rijdt Sandra ons naar ...

Dit jaar verspil ik veel natuurtijd achter de rolluiken. Zo veel binnen zitten heeft echter ook voordelen, zoals tijd kunnen maken voor het opschonen van de foto’s die ik nog op mijn blog wilde zetten.  Dit keer heb ik ze er gewoon allemaal op gezet met als enige onderschrift wat het is.   De serie begint met een douchende reiger, zodat jullie met fris gemoed verder kunnen bladeren. Hij eindigt met slaaptherapie voor een goede nachtrust. Best welkom met al die hitte, niet dan? Blauwe reiger in de regen Halsbandparkiet in de zon Kievit Kluut Tureluur Grutto Tellen maar

Tino: ‘Je schrijft weinig de laatste tijd…’ En een vriendin van 150 km verderop:   'Alles goed met je, ik zie niets op je blog…' Allereerst: het gaat goed met me, naar omstandigheden uiteraard. En inderdaad ik schrijf weinig door een chronisch gebrek aan energie. Terwijl er best wat te vertellen valt, zoals over de jonge eksters, die ik eindelijk eens met zijn vieren bij elkaar op de foto wist te zetten.  Eerlijk gezegd beginnen we die "krengen" wel zat te worden.  Overal peuren ze hun snavels in, zoekend naar voedsel of om uit te vinden wat eetbaar is en wat niet.  De zak met tuinaarde is niet eetbaar (maar wel kapot), mijn jonge bieslook vinden ze niet lekker (maar ligt wel naast de pot), de stof van mijn visstoeltje is ook niet eetbaar (maar wel gerafeld). Ook poepen ze de hele dag door op het terras en de tuinmeubels. Het wordt tijd dat pap en mam ze de tuin uit jagen, maar dat duurt nog wel even, want ze worden nog steeds gevoerd. En dat is dan ook wel weer...

Zie vorige bericht.  Blijkbaar zat er nog een nakomertje in het nest. Het zijn nu 4 jonge eksters die onze tuin onveilig maken. Een foto van alle vier op een kluitje is er nog niet van gekomen. Zal wel niet lukken ook, want de oudste van het stel is al erg op zichzelf aan het worden.  Maar wat een aantal hè? 

De buurvrouw appte mij: ‘Er zat een jonge ekster in mijn tuin. Ik heb hem gered van mijn twee katten.’ Fijn. En verrassend, want dat betekent dat de eksters in onze boom nu al jongen hebben. In 2024 bijvoorbeeld waren ze er pas begin juli. De volgende dag zie ik er twee. Dat had de buurvrouw ook gezien. Maar wat schetst mijn verbazing: opeens zitten er drie op het dak van onze schuur. Drie eksterkinderen! Ze verschillen zichtbaar in leeftijd, want de oudste loopt en fladdert behendig de boom in en uit, de middelste doet dat nog maar half-half en de jongste klunst er vrolijk op los. Die zit nog veel op zijn buik ook. En de staarten natuurlijk, die bij de oudste al lang is en bij de jongste: precies. Deze dagen is onze tuin hun speeltuin. Geen katten hier. Maar wel soms een reiger. Ook die is dol op ekstertjes (hap-slik-weg). Maar dat laten de altijd alerte ouders voorlopig niet gebeuren; ze krassen en fladderen net zo lang tot de reiger ervandoor gaat.    

Neem een ondiepe plas met een slikrandje en de vogels vliegen je als gebraden kippetjes in de mond. Bij wijze van spreken dan, want je moet wel het geluk hebben dat zij er zijn op het moment dat jij er ook bent. Het zijn leuke, niet zo bekende soorten die je er tegenkomt, meestal steltlopers, zoals je op de foto’s ziet. Zet er in het voorjaar een rietstrook langs en de rietzangers maken het feest compleet met hun zang, vaak in de vorm van imitaties van andere vogels. Dit keer waren het de scholekster en de tureluur die zich in de zang van de rietzanger verscholen.  Na een tijdje heb je het door, maar tot dat moment heb je mooi een paar keer voor niks naar een tureluur gezocht. Zou zo'n rietzanger zich rot lachen?    De oeverloper houdt letterlijk van oevers De kleine plevier is veelzijdiger. Let op zijn gele oogring. Een kluut heeft blauwe benen (zie volgende foto). Kluut met beter zichtbare blauwe poten. De imitator in volle glorie - rietzanger.     ...